Archiwum

Posty z kategorii Artykuły

Prawdziwa historia bohatera „Przełęczy ocalonych”

4 listopada do kin trafił najnowszy film Mela Gibsona „Przełęcz ocalonych”. Opowieść o szeregowcu, który odmawia noszenia broni i samotnie ratuje 75 żołnierzy wydaje się nieprawdopodobna. Ale zdarzyła się naprawdę. Oto prawdziwa historia jej bohatera, Desmonda Dossa.

Czytaj więcej…

Który Dekalog?

W Internecie, krążą krytyczne słowa pod adresem Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego podważające adwentystyczne stanowisko dotyczące Dekalogu. Tak naprawdę, to nie o Dekalog kruszą się kopie, lecz o Szabat, który jest solą w oku, dla niejednego teologa nie tylko katolickiego. Jednym z nich jest pan Włodzimierz Bednarski a wtóruje mu pan Piotr Andryszczak.[1] Do pontyfikatu Jana Pawła II (JP2) teologowie nie wahali przyznać się do manipulacji, których Rzymski Kościół dokonał na Dekalogu ale czytając posoborowy katechizm nietrudno jest zauważyć, że Kościół ten zmienił retorykę.

Kościół Katolicki nie zmienia się, zmienia tylko retorykę.

Czytając wypowiedzi panów Piotra Andryszczaka i Włodzimierza Bednarskiego, można dojść do wniosku, że to nie tylko retoryka lecz sofistyka. Zwiedzenie polega właśnie na umiejętnym używaniu retoryki, sofistyki i erystyki, czego nie można odmówić tym dwóm panom.

Na początek wyjaśnienie czym różni się sofistyka od retoryki i erystyki:

„Sofistyka to sztuka argumentacji polegająca na używaniu dużej ilości sofizmatów, błędów logicznych czy wieloznaczności w celu udowodnienia poglądu. innymi słowy, jest to świadome dowodzenia fałszywej tezy. zapobieganiu sofizmatom służy jak najrozleglejsze używanie definicji oraz logiki. nazwa pochodzi od sofistów, którzy przywiązywali wielką wagę do języka w argumentacji, niejednokrotnie kosztem zdrowego rozsądku i dochodzenia do absurdalnych wniosków.

 Retoryka to sztuka przemowy, perswazji oraz komunikacji.

 Erystyka to sztuka prowadzenia sporów polegająca na argumentowaniu swojego stanowiska bez względu na jego słuszność. Termin został pierwszy raz użyty przez a. Schopenhauera”

Wróćmy jednak do  Dekalogu. Jak wskazuje nazwa DEKALOG to „Dziesięć Słów”, po hebrajsku Aseret Hadibrot. Grecy przetłumaczyli z hebrajskiego Dekalogos i nie trzeba zbyt wiele wyjaśniać, że chodzi tutaj o „Dziesięć Bożych Przykazań” znanych nam z Biblii ale nie tylko z Biblii, bo także z katechizmów Kościoła Rzymsko Katolickiego, które (katechizmy) z upływem czasu były modyfikowane. Aktualnie Kościół Rzymsko Katolicki opublikował posoborowy katechizm (opracowany po Soborze Powszechnym Watykańskim II) aprobowany przez Jana Pawła II 11 października 1992 r.

Czytaj więcej…

Czy papież jest namiestnikiem Chrystusa? (Vicarius Christi)

Tytuł ten występuje w oficjalnym współczesnym dokumencie jakim jest Katechizm Kościoła Katolickiego opublikowanym w języku łacińskim 15 sierpnia 1977 r. w dziewiętnastym roku pontyfikatu Jana Pawła II, z jego aprobatą w liście apostolskim „Leatamur Magnopere” Cytaty z KKK w niniejszym opracowaniu z polskiego wydania.[1]

„182. Jaka jest misja Papieża? 881-882, 936-937

Papież, Biskup Rzymu i następca św. Piotra, jest trwałym i widzialnym źródłem i fundamentem jedności Kościoła. Jest Zastępcą Chrystusa, Zwierzchnikiem Kolegium Biskupów i Pasterzem całego Kościoła, wobec którego ma, z ustanowienia Bożego, pełną, najwyższą, bezpośrednią i powszechną władzę.”

Jest to wielkie nieporozumienie. Zanim Pan Jezus odszedł do nieba wygłosił znamienne słowa, które odpowiedzą na to pytanie:

Jan 16:7 – Lecz ja wam mówię prawdę: Lepiej dla was, żebym ja odszedł. Bo jeśli nie odejdę, Pocieszyciel do was nie przyjdzie, jeśli zaś odejdę, poślę go do was...16 – Ja prosić będę Ojca i da wam innego Pocieszyciela, aby był z wami na wieki…17 – Ducha prawdy, którego świat przyjąć nie może, bo go nie widzi i nie zna; wy go znacie, bo przebywa wśród was i w was będzie.

Czytaj więcej…

Potrzeba reformy zdrowia wyzwaniem dla adwentystów

Chrześcijanin a dietaDwie szczególne okazje kierują nami, publikując poniższy materiał. Otóż, 6 czerwca minęły 152 lata od czasu gdy Ellen White otrzymała pierwszą wizję dotyczącą potrzeby przeprowadzenia reformy zdrowotnej w życiu oczekujących na drugie przyjście Pana Jezusa. Dnia 16 lipca natomiast, minie 100. rocznica jej śmierci.


Jeśli poważnie traktujemy sprawę przygotowania się na spotkanie z Panem, naszym obowiązkiem jest zreformowanie stosunku do pokarmów, które decydująco wpływają na stan naszego ciała jako świątyni Ducha Świętego. Przyjęcie poselstwa zdrowia powinno wypływać ze znajomości woli Bożej i głębokiego zrozumienia służby Jezusa w niebiańskiej świątyni. Czytaj więcej…

Ewangelia sądu – Chrystus i złota kadzielnica

7. Chrystus i złota kadzielnica

Wizja wstępna, będącą zarówno początkiem jak, i osią poselstwa siedmiu trąb, opisuje wstawienniczą służbę kapłańską Chrystusa przed złotym ołtarzem, aż do jej zakończenia. Dowiedziono bowiem, że rzucenie kadzielnicy (Obj.8,5) przedstawia zamknięcie czasu łaski. Scena przedstawiająca tron niebiański występuje tu w podobny sposób, jak w przypadku wizji wstępnej do poselstwa siedmiu pieczęci z Obj.4-5. Czytaj więcej…

Ewangelia sądu – Chrystus i Boży tron

6. Chrystus i Boży tron.

Jan nie spotyka Jezusa na wyspie Patos, ale w niebie, dokąd został on przeniesiony w Duchu (Obj. 1,10). Tam widzi swojego Mistrza, najpierw pośród świeczników w miejscu świętym niebiańskiej świątyni, a „potem”, ponownie przeniesiony w Duchu (Obj. 4,1-2), widzi Jezusa w miejscu najświętszym przed tronem Bożym (Obj. 5). Przejście z jednej wizji do drugiej nie jest zatem przejściem z ziemi do nieba, ale z miejsca świętego do najświętszego niebiańskiej świątyni[1]. Czytaj więcej…

Ewangelia sądu – Chrystus i Boży Kościół

5. Chrystus i Boży Kościół

Po zapoznaniu się z powyższym materiałem możemy przystąpić obecnie do istoty naszego tematu, a mianowicie do szczegółowego studium Księgi Objawienia. Uważam bowiem, iż księgę tę z pełną odpowiedzialnością można inaczej nazwać „ewangelią sądu”, stanowiącą nieodzowną część „ewangelii wiecznej” (Obj. 14,6) [1]. Czytaj więcej…

Ewangelia sądu – Świątynia niebiańska, służba pojednania i sąd w Księdze Objawienia

4. Świątynia niebiańska, służba pojednania i sąd w Księdze Objawienia

Aby w pełni zrozumieć treść Księgi Objawienia, należy najpierw pojąć zasięg wielkiego boju pomiędzy dobrem i złem oraz fakt, że grzech jest problemem nie tylko naszej ziemi. Grzech zaistniał w niebie. Tam Szatan zniesławił Boży charakter wobec całego wszechświata, kwestionując Jego sposób rządzenia, Jego prawo oraz Jego sprawiedliwość. Od tego czasu całe stworzenie ma problem z grzechem, problem, który od tysięcy lat czeka na swoje ostateczne rozwiązanie.

Wielu interpretatorów podkreśla bezpośrednią zależność Objawienia św. Jana od takich ksiąg jak: Księgi Mojżeszowe, Izajasza, Ezechiela, Daniela czy Zachariasza[1]. Bez trudu można też dostrzec rolę, jaką odgrywają w tej księdze niektóre święta żydowskie, jak np. Pascha czy Dzień Pojednania. Czytaj więcej…

Ewangelia sądu – Chrystus i rzeczywistość nowotestamentowa

3. Chrystus i rzeczywistość nowotestamentowa

Trudno byłoby w pełni pojąć plan zbawienia, zwłaszcza śmierć Chrystusa jako zastępczą ofiarę za grzech, Jego pośredniczą służbę w niebiańskiej świątyni oraz funkcję Sędziego w ostatecznym rozrachunku z grzechem, bez zrozumienia starotestamentowego systemu świątynnego. Jednak sam Stary Testament, choć przedstawia wiele szczegółów odnośnie budowy ziemskiej świątyni czy sposobu składania w niej ofiar, nie wyjaśnia ich znaczenia. Wyjaśnienia tego musimy poszukać dopiero w Nowym Testamencie, a on w zupełności wystarczy, aby w pełni poprawnie zrozumieć to zagadnienie.

W świątyni starotestamentowej nie było mowy o wspólnocie, twarzą w twarz, pomiędzy człowiekiem i Bogiem. Zasłony oraz ściany oddzielały zwykłą osobę od świętych pomieszczeń. Jeżeli obecność Boga miała kiedykolwiek urzeczywistnić się w sposób bezpośredni i otwarty, potrzeba było czegoś lepszego. Proces ten rozpoczął się za sprawą wcielenia Syna Bożego, o którym apostoł Jan sprawozdaje, że „rozbił On namiot” pośród synów ludzkich (Jan 1,14). Przez trzydzieści trzy lata był On świątynią pośród rodziny ludzkiej, przykrywając swoim człowieczeństwem chwałę swej Boskiej natury[1]. W Jego słowach: „Ale mówię wam, że tutaj jest coś większego niż świątynia” (Mat. 12,6), dostrzec można, jak symboliczna funkcja ziemskiej świątyni oraz służba najwyższego kapłana w niej sprawowana, związana ze składaniem ofiar, zaczęła znajdować swoje wypełnianie. Czytaj więcej…

Ewangelia sądu – Świątynia i pojednanie

2. Świątynia i pojednanie

Słowo świątynia w Piśmie Świętym odnosi się najpierw do wzniesionego przez Mojżesza „przybytku Pańskiego”, następnie do „świątyni Salomona” a ostatecznie do „prawdziwego przybytku zbudowanego przez Pana, a nie przez człowieka”na który wskazywały zarówno Przybytek, jak i świątynia Salomona[1]. Jak zauważył William Shea: „W czasach starotestamentowych, niezależnie od tego czy sąd odbywał się w ziemskim przybytku, w ziemskiej świątyni, czy też w niebiańskiej, zawsze odbywał się w świątyni[2]. Czytaj więcej…

Poselstwo trzeciego anioła

Poselstwo trzeciego anioła

Ewangelia sądu

Ewangelia sądu