Archiwum

Posty z kategorii O nas

Ludzie ceniący relacje

Adwentyści – ludzie ceniący relacje.

Misja kościoła

Nasza misja

(fragment Statutu Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w RP – cały tekst: http://www.adwent.pl/)

Dział I – Przepisy ogólne

Art. 2.

1. Celem istnienia Kościoła jest głoszenie wszystkim ludziom na terenie jego działania wiecznej Ewangelii Słowa Bożego w kontekście poselstwa trzech aniołów z Księgi Objawienia św. Jana 14,6-12, prowadzenie ich do uznania Pana Jezusa za osobistego Zbawiciela i do łączności z Kościołem oraz wspieranie ich w przygotowaniu się na bliski powrót Chrystusa.
2. Celem Kościoła jest również działalność charytatywna, prorodzinna, propagowanie zdrowego trybu życia i przeciwdziałanie patologiom społecznym, krzewienie wśród ludzi idei pokoju i braterstwa oraz wolności religii i przekonań.

Nabożeństwa

Nabożeństwa w naszym zborze odbywają się w każdą sobotę.
Spotykamy się w budynku na ul. Zeylanda 11, pierwsze piętro.

Nabożeństwo rozpoczyna się o godz. 9:30, a kończy ok. 12.00.

Nasze nabożeństwo składa się z dwóch części:

  1. 9:30 – Szkoła sobotnia (biblijna) – zobacz nagrania wideo przygotowane przez telewizję Nadzieja.tv lub Hope Channel Polska
  2. 11:00 – Kazanie Słowa Bożego (nauczanie) – zobacz nagrania wideo kazań wygłoszonych w zborze poznańskim lub posłuchaj wersji audio

 

W ramach Szkoły Sobotniej prowadzone są rozważania biblijne w grupach. Do studiowania Pisma Świętego w szkole sobotniej pomocny jest kwartalnik „Lekcje Biblijne”. Zawarte w nim tematy, pytania, problemy i komentarze mogą pomóc w codziennym kontakcie z Biblią.
Treść kwartalnika „Lekcje Biblijne” można pobrać na stronie www.adwent.pl

Integralną częścią Szkoły Sobotniej jest tzw. Apel ewangelizacyjny, podczas którego szczególnie można podzielić się swoimi doświadczeniami z codziennego życia chrześcijańskiego.

Druga część nabożeństwa to przede wszystkim kazanie. To także czas, podobnie jak i w szkole sobotniej, na wielbienie Boga i oddawanie Mu czci poprzez modlitwy i śpiew.

Plan kazań (nauczań) jest publikowany w Serwisie Informacyjnym Diecezji Zachodniej Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego –  www.zaufanie.pl.

Zobacz aplikacje pomocne w studium biblijnym i nabożeństwie (system Android oraz Windows).

Kim są Adwentyści Dnia Siódmego

(tekst zaczerpnięty z oficjalnej witryny Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w RP – www.adwent.pl)

Jako jeden z najszybciej wzrastających Kościołów chrześcijańskich, Światowy Kościół Adwentystów Dnia Siódmego przyłącza poprzez chrzest jednego wyznawcę co 38 sekund, każdego dnia ok. 2.200 osób, oraz organizuje dziennie pięć nowych zborów (parafii).*

Wiara

Adwentyści wyznają wiarę w Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, brata wszystkich ludzi, Zbawcę świata, oraz w Jego Słowo – Pismo Święte czyli Biblię. Adwentyzm stoi na stanowisku trynitaryzmu, czyli wiary w Trójcę Świętą. Wyznaje wiarę w Boga Ojca, Syna Bożego i Ducha Świętego. Pewność tę czerpie z Pisma Świętego, w którym nauka o Trójcy ma swoje źródło i szerokie oparcie.

Pismo Święte – Biblia

Wierzymy, że Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu (Biblia) jest natchnionym Słowem Bożym, jedynym źródłem Objawienia Bożego, nieomylną i najwyższą regułą wiary, zawiera pełnię prawdy potrzebnej do zbawienia bez potrzeby uciekania się do obrzędów, nauk i przepisów religijnych powstałych w czasach poapostolskich, czyli tzw. Tradycji. Wyrażony w tym doktrynalnym i kanonicznym sformułowaniu stosunek do Pisma Świętego, wskazuje niedwuznacznie na najwyższy w adwentyzmie autorytet Biblii.

Stworzenie

Jezus Chrystus jest Stworzycielem całego uniwersum (kosmosu), który stworzył Ziemię w ciągu siedmiu dni, włączając w to stworzenie mężczyzny i kobiety, ich środowiska oraz cotygodniowego dnia wielbienia i czczenia Boga. Cała ta historia przedstawiona jest chronologicznie na początku Biblii, a przestrzeganie i znajomość słów w niej zawartych, prowadzi do harmonii w całym Bożym świecie.

Sobota

Znaczenie dnia sobotniego (żydowski szabat) pochodzi z rąk samego Jezusa, który ustanowił go, aby uczcić Swą ukończoną pracę i przynieść w ten sposób radość ludziom. Jezus kontynuował wychwalanie i czczenie siódmego dnia podczas swego życia na Ziemi, będąc posłusznym czwartemu przykazaniu z Dekalogu, które rozpoczyna się słowami: „Pamiętaj o dniu sabatu, aby go święcić” (II Mojż. 20, 8).
Adwentyści przestrzegają szabatu i tego, jakie wartości ze sobą niesie, poprzez bliski kontakt z Bogiem w modlitwie, a także w czasie pracy, we wzajemnych stosunkach międzyludzkich oraz w cotygodniowym sobotnim nabożeństwie.

Chrzest

Ci, którzy zdecydowali, iż pragną połączyć swe życie z Bogiem i akceptują Jego przebaczenie, będą podążać za przykładem Jezusa, który został zanurzony w wodzie na znak publicznego wyznania wiary.

Ewangelia

Bóg Ojciec posłał Swego Syna, Jezusa, aby narodził się z dziewicy, wzrastał wśród ludzi poprzez nauczanie i uzdrawianie swych braci i sióstr oraz po to, aby złożył swe życie na krzyżu w ofierze za grzech, został pogrzebany i powstał z martwych na wezwanie Swego Ojca. Jezus powrócił do nieba, gdzie przygotowuje dom dla tych, którzy zaakceptują Jego dar życia wiecznego. Przez Swe bezgrzeszne życie, śmierć za grzechy ludzi, oraz Swoje chwalebne zmartwychwstanie, Jezus zbawił ludzi i uczynił realnym życie wieczne, dostępne dla każdego człowieka: czy to kobiety, czy mężczyzny.

Drugie Przyjście Chrystusa

Według dokładnego zapisu proroctw i znaków w Piśmie Świętym, Jezus Chrystus wkrótce spełni Swą obietnicę powrotu po tych, którzy zaakceptowali Go jako Zbawiciela i Pana życia.

Życie Po Śmierci

Grób jest miejscem nieświadomości, opisanym w Biblii jako miejsce, gdzie ludzie śpią. Kiedy Jezus powróci, wzbudzi z martwych tych, którzy umarli od początku istnienia ludzkości. Tak jak tchnął życie w pierwszego mężczyznę, a potem w kobietę, tak też wzbudzi wszystkich „śpiących” do nowego życia.

Proroctwa

Biblia jasno przedstawia Boży plan na przyszłość, podkreślając znaczenie dnia dzisiejszego i nadziei jaka istnieje dla ludzi, którzy zdecydowali się służyć Bogu. Przyszłość jest jasna dla każdego, który oczekuje drugiego przyjścia Jezusa.

Zaangażowanie

Wszystkie wzajemne zależności są istotne – w kontaktach z Bogiem, w małżeństwie, w rodzinie, poprzez społeczność z ludźmi na całym świecie oraz także ze środowiskiem wokół nas.

Zdrowie

Ponieważ Biblia opisuje człowieka jako „świątynię Boga”, adwentyści praktykują wstrzemięźliwy i zdrowy styl życia. Nauczają, iż nie powinno się nadużywać niczego, co byłoby szkodliwe dla psychicznego, umysłowego lub emocjonalnego zdrowia człowieka. Powstrzymują się od alkoholu, tytoniu i innych szkodliwych narkotyków. Wielu adwentystów to wegetarianie, wierzący iż pożywienie z tzw. „pierwszej ręki”, jak owoce i warzywa, to lepszy wybór idealnej diety.

Posłannictwo

Posłannictwem Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego jest świadczenie wszystkim ludziom o wiecznej Ewangelii w kontekście tzw. trójanielskiego poselstwa z księgi Objawienia św. Jana (Apokalipsy) 14, 6-12. Kościół prowadzi ich do zaakceptowania Jezusa, jako swego osobistego Zbawiciela. Pragnie także, aby połączyli się z innymi wierzącymi w przygotowaniach na bliskie przyjście Chrystusa. Zwieńczone jest to kazaniem słowa, nauczaniem oraz duszpasterstwem zdrowia. Kościół dociera do społeczności ludzkich poprzez ogólnoświatowy program Misji Globalnej.

Ogólnoświatowa społeczność

Ochotnicy służą ludziom w domu i w społecznościach na całym świecie poprzez np. grupy domowe oraz na terenach dotkniętych klęskami żywiołowymi, a także podczas okresowych humanitarnych i szkoleniowych projektów na całym świecie. Kościelne jednostki organizacyjne, jak chociażby międzynarodowa Adwentystyczna Agencja Pomocy i Rozwoju (ADRA), w tym ADRA-Polska, która zajęła się m. in. pomocą dla powodzian w Polsce w 1997 r., zaspokaja podstawowe potrzeby ludzi na całym świecie, zaopatrując w wodę, żywność, ubranie i pomoc medyczną na najwyższym poziomie. Kościół posiada różnorodne programy wspomagające ludzi bez względu na wyznanie, czy przynależność rasową, a którzy dotknięci zostali przez klęski głodu oraz nałogi alkoholizmu, nikotynizmu, czy narkomanii. Dba o dobre życie rodzin, służy szkoleniami oraz organizuje liczne spotkania i zjazdy młodzieżowe.

Edukacja

W rozległym systemie edukacyjnym Kościoła, znajdują się takie szkoły jak Centrum Medyczne Uniwersytetu Loma Linda. Wzorcowy szpital w Loma Linda w Kaliforni w USA, jest czołowym ośrodkiem transplantacji serca u niemowląt. W 1990 roku, w Loma Linda świętowano otrzymanie akceleratora cząstek protonowych, który pozwolił już wielu tysiącom osób na naświetlenie rakowatych tkanek bez niebezpiecznego oddziaływania na cały organizm. Szpital jest stale wyposażany także w inne najnowsze urządzenia medyczne, które ratują życie ludzkie.

Komunikacja

Adwentyści ogłaszają swą nadzieję światu także poprzez przekształcenie życia, które wypełnia się w Chrystusie. Komunikacja działa więc dla dobra misji globalnej Kościoła i światowej rodziny wierzących, będących w kontakcie dzięki różnorodnym mediom i środkom drukowanym. Ułatwia to forum tzw. SDA On-line w internetowej sieci CompuServe, które oferuje dostęp do bazy danych dla użytkowników komputerów, tworząc programy i serwisy informacyjne dla radia, telewizji i przekazu satelitarnego. Media te przeżywają obecnie zintensyfikowany rozwój, co doprowadziło na początku 1998 roku do uruchomienia wielozadaniowej adwentystycznej sieci satelitarnej. Kościół prowadzi na żywo cykl ogólnoświatowych i niekodowanych cyfrowych przekazów satelitarnych z serii NET oraz wiele innych.
Wyznawcy w Polsce także cieszą się z posiadania rozwijającej się sieci internetowej, w której oprócz witryny Kościoła, znajdują się i inne, jak ADRA-Polska czy Chrześcijański Serwis „NADZIEJA.PL”. Serwis adwentystów w Internecie zaliczany jest do jednych z większych tego typu w Polsce.

Dziedzictwo

Nazwa Adwentyści Dnia Siódmego kojarzy się zawsze z dwoma pojęciami charakteryzującymi tę społeczność. Odkąd ten świat zaczął istnieć, mężczyzna i kobieta przestrzegali siódmego dnia, sabatu (szabatu) czyli dzisiejszej soboty i oczekiwali drugiego przyjścia Jezusa, jako kluczowego wydarzenia w historii świata. Adwentyści opierają swe dziedzictwo na dziewiętnastowiecznym odrodzeniu studiów nad proroctwami Biblii tak, jak inne im podobne grupy chrześcijańskie.
Kościół Adwentystów Dnia Siódmego został oficjalnie zorganizowany w 1863 roku na zjeździe wyznawców w Battle Creek w stanie Michigan w USA. Dziś jest jednym z największych Kościołów protestanckich (globalnie około 17 milionów wyznawców), którego jednostki organizacyjne rozsiane są po całym świecie. Więcej o Kościele można przeczytać w dziale poświęconym jego strukturze czy statutowi.

* – dane na rok 1998
Na podstawie witryny Generalnej Konferencji Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego oraz materiałów Biura Prasowego Kościoła w Polsce.

Historia zboru

Historia zboru w Poznaniu

Czytaj więcej…

Logo Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego

Nasz znak (logo)

LogoOTWARTA BIBLIA

Pismo Święte jest podstawą znaku i reprezentuje biblijne fundamenty naszej wiary. Przedstawia otwartą księgę, co sugeruje pełną akceptację słowa Bożego.

KRZYŻ

Symbol krzyża reprezentuje Ewangelię zbawienia i umieszczony jest w środku rysunku, aby podkreślić ofiarę Chrystusa, która jest centralnym tematem naszej wiary.

PŁOMIEŃ

Ten kształt składa się z trzech linii opisanych na kuli ziemskiej. Linie mają symbolizować trzech aniołów (z 14 rozdziału Apokalipsy) opasujących glob, a odzwierciedlają pełnomocnictwo do zaniesienia Ewangelii całemu światu. Ogólna forma kształtu płomienia symbolizuje Ducha Świętego.

LINIE

Linie na górze znaku, mały akcent, symbolizują zmartwychwstanie i zabranie do nieba podczas drugiego przyjścia Chrystusa, ostatniego oparcia dla naszej wiary.

NAZWA KOŚCIOŁA

Znaki Kościoła, jak „Kościół Adwentystów Dnia Siódmego”, „adwentystyczny” itd. mogą być używane wyłącznie w powiązaniu z adwentystami dnia siódmego i niekomercyjną działalnością uwierzytelnionych osób, grup czy instytucji. Użycie znaków Kościoła podlega kontroli Generalnej Konferencji Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego poprzez Komitet ds.Zarejestrowanych Znaków oraz w pewnych przypadkach poszczególne Kościoły krajowe, czyli Unie.

LOGO KOŚCIOŁA

Zarejestrowane znaki Kościoła mogą być używane przez Kościół Adwentystów Dnia Siódmego, jego agendy i instytucje czyli jego wydziały, Unie (Kościoły krajowe), konferencje (diecezje) i zbory (parafie), jako znaki autoryzowane przez Generalną Konferencję Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego.

Zakres regulacji ustawowej

(fragment z książki prof. dr. hab. Zachariasza Łyko, Kościół Adwentystów Dnia Siódmego (Historia, Nauka, Ustrój, Posłannictwo), Chrześcijański Instytut Wydawniczy „Znaki Czasu, Warszawa 2000)

Ustawa składa się z 37 artykułów (uzupełnionych 4 dalszymi artykułami z nowelizacji) oraz następujących rozdziałów: 1. Przepisy ogólne, 2. Osoby prawne Kościoła i ich organy, 3. Działalność Kościoła, 4. Sprawy majątkowe Kościoła, 5. Przepisy przejściowe i końcowe.

Ustawa określa, jak stwierdza jej art. 1 ust. 1, „stosunek Państwa do Kościoła oraz jego sytuację prawną i majątkową”, jak również zaznacza, że w sprawach odnoszących się do Kościoła, nie uregulowanych w ustawie, stosuje się powszechnie obowiązujące przepisy prawa (art. 1, ust. 2).

Ustawa przyznaje Kościołowi całkowitą autonomię wewnętrzną. Państwo nie tylko uznaje Kościół Adwentystyczny w Polsce, jako część składową ogólnoświatowego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, oraz naczelny autorytet Generalnej Konferencji Kościoła w sprawach doktrynalnych (tj. wiary i moralności) i kanonicznych (tj. organizacyjnych), o czym mówi art. 3, ale stwierdza także, że Kościół rządzi się w swoich sprawach własnym Prawem Kościelnym i swobodnie wykonuje władzę duchowną (czyli ewangeliczno-eklezjalną) i jurysdykcyjną (czyli władzę rządzenia, tj. władzę ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą) oraz zarządza swoimi sprawami, i wskazuje, że organizację Kościoła określa jego Statut, przez co traktuje Statut Kościoła jako jego zasadniczy akt normatywny. Może zatem Kościół bez żadnej ingerencji z zewnątrz, tj. ze strony państwa, tworzyć, przekształcać i znosić wszystkie kościelne jednostki organizacyjne (np. zbory, diecezje, instytucje) oraz obsadzać stanowiska (urzędy), jednakże z obowiązkiem-ze względów porządkowych i informacyjnych – powiadamiania właściwych władz państwowych o tych faktach, jak również o powołaniu i odwołaniu osoby pełniącej funkcję kierowniczą jednostki organizacyjnej Kościoła (np. pastora w odniesieniu do zboru), a w odniesieniu do kościelnej osoby prawnej, funkcję organu lub członka organu tejże osoby prawnej (art. 6). Kościół ma także prawo nabywać, posiadać i zbywać mienie ruchome i nieruchome, realizować inwestycje itp.

Po raz pierwszy diecezjom i niektórym instytucjom kościelnym, np. wydawnictwu, seminarium duchownemu, itp. nadana została osobowość prawna, czyli zdolność prawna (tj. zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków) i zdolność do czynności prawnych (np. nabywania i zbywania majątku), jednakże jako kościelnym osobom prawnym, czyli jednostkom organizacyjnym Kościoła, działającym w ramach Kościoła w trybie określonym w Statucie Kościoła.

Państwo jest polityczną i suwerenną organizacją społeczeństwa polskiego, zapewniającą ład i porządek publiczny, regulującą i nadzorującą postępowanie obywateli oraz tworzonych przez nich organizacji (w tym także Kościołów), wyposażoną w prawa władcze, tj. prawo kontroli, a także środki przymusu. Dzięki temu państwo z urzędu nadzoruje administracyjnie i sądowniczo wszystkie organizacje społeczne i polityczne. W odniesieniu jednak do Kościołów o uregulowanej sytuacji prawnej państwo rezygnuje ze swego „imperium”, czyli władzy rządzenia (ius imperii), i pozostawia im całkowitą autonomię wewnętrzną i niezależność zewnętrzną, tj. niezależność od władz publicznych, co powoduje, że Kościoły mają możność rządzenia się według własnych, nie zatwierdzanych przez państwo zasad wiary i praw kościelnych, w tym także statutów, określających stosunki wewnątrzkościelne w zakresie doktryny, organizacji i działalności, w granicach jednak ogólnie obowiązującego w państwie porządku prawnego, bo przecież Kościoły nic są – i nie mogą być – „państwami” w państwie, jak również zdrowych współdziałań dla wspólnego dobra, a zwłaszcza dobra osoby ludzkiej, czego wymaga kultura obywatelska i chrześcijańska.

Ustawa zagwarantowała również Kościołowi Adwentystycznemu pełną swobodę działania na zewnątrz, co wyrażone zostało w następującym sformułowaniu: „Kościół swobodnie pełni swoją misje i sprawuje kult publiczny” (art. 9). Misja Kościoła obejmuje nauczycielsko-kultyczne, uświęcające, ewangelizacyjne i prorockie posłannictwo Kościoła. Kult publiczny może się odbywać nie tylko w obiektach kościelnych, ale także w miejscach udostępnionych na ten cel przez osoby upoważnione do dysponowania nimi (art. 10, ust. 1), a więc m.in. w prywatnych i publicznych pomieszczeniach za zgodą ich zarządców. Nabożeństwa połączone z obrzędem chrztu świętego przy otwartych akwenach, np. jeziorach, rzekach, morzu, nie wymagają zgłoszeń (art. 10, ust. 2). Uzgodnień natomiast wymaga organizowanie np. pochodów na drogach publicznych (art. 10, ust. 3). Kościół może udzielać ślubów kościelnych ze skutkami cywilnymi zgodnie z własnym Prawem Kościelnym (art. 10 a). Może także zakładać i prowadzić szkoły wszelkiego typu, a nauczyciele oraz uczący się w nich korzystają z takich uprawnień jak w szkołach państwowych (art. 13-15). Ma również Kościół prawo tworzenia różnych organizacji religijnych, dobroczynnych, kultowych, na rzecz formacji religijnej, kultu publicznego, nauki adwentystycznej, kształtowania religijno-etycznych postaw dzieci i młodzieży, przeciwdziałania patologiom społecznym i ich skutkom oraz różnych organizacji adwentystycznych (art. 19), a także fundacji (art. 31), jak również rozwijania wszelkiej działalności charytatywnej (art. 20-22), budowy, rozbudowy i konserwacji obiektów sakralnych, kościelnych i cmentarzy (art. 23), w tym pozyskiwania na ten cel gruntów, oraz drukowania, wydawania i rozpowszechniania wszelkich publikacji związanych z jego posłannictwem, wreszcie posiadania i używania własnych środków społecznego przekazu – radia i telewizji (art. 25). Wszystko to wskazuje na dużą, nie tylko autonomię wewnętrzną, ale także niezależność zewnętrzną Kościoła od państwa, które zrzekło się swych uprawnień kontrolnych w wielu sferach zewnętrznych działań Kościoła.

Ustawa przyznaje Kościołowi szerokie uprawnienia w rozwijaniu szkolnictwa wszelkiego typu, w tym teologicznego i instytutów misyjnych, oraz tworzeniu uczelni wyższych (art. 13-15), ze szczególnym uwzględnieniem nadania Wyższemu Adwentystycznemu Seminarium Duchownemu osobowości prawnej i praw publicznych przez uznanie szkoły za wyższą szkołę teologiczną, uprawnioną do „nadawania absolwentom tytułu zawodowego licencjata teologii adwentystycznej, równoważnego z licencjatem nadawanym przez państwowe szkoły wyższe” (art. 14, ust. 2). Zagwarantowano także Kościołowi prawo do kształcenia kadr duchownych w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej „w zakresie teologii adwentystycznej w ramach samodzielnej jednostki naukowo-dydaktycznej” (art. 15, ust. 4), co oznacza możność ubiegania się przez Kościół o utworzenie w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej np. własnej sekcji teologii adwentystycznej przynajmniej na dwa ostatnie lata studiów, celem uzyskania przez absolwentów Wyższego Adwentystycznego Seminarium Duchownego, posiadających licencjat, magisterium z teologii adwentystycznej. Nauczyciele i studenci tych szkół mają zapewnione wszystkie prawa socjalne na równi ze szkołami państwowymi. Dla naszego polskiego szkolnictwa teologiczno-adwentystycznego uprawnienia powyższe przedstawiają rangę historyczną, zobowiązującą jednak Kościół do możliwie najpełniejszej realizacji tych publicznych uprawnień, zawartych w przytoczonych przepisach, a w konsekwencji urzeczywistniania nowych szans posłanniczych Kościoła.

Ustawa gwarantuje wiernym Kościoła pełną swobodę praktyk religijnych, w tym sprawy najważniejszej i najtrudniejszej w dotychczasowych dziejach polskiego adwentyzmu – stanowiącej w wielu przypadkach swoistą historię gehenny i cierpień wyznawców adwentystycznych jako pracowników, uczniów, studentów i żołnierzy – a mianowicie swobodnego świecenia adwentystycznego święta, tj. soboty, jako dnia kultu religijnego i tygodniowego odpoczynku. Mówi o tym art. 11 ustawy, który w ust. l i 2 stwierdza, że „świętem adwentystycznym jest sobota. Wierni Kościoła mają prawo do zwolnienia od pracy i nauki na czas święta adwentystycznego, to jest od zachodu słońca w piątek do zachodu słońca w sobotę”. Ustawa nie tylko gwarantuje wiernym Kościoła prawo do zwolnień od pracy i nauki na czas święta, ale także ustala tryb ich uzyskiwania, stanowiąc w ust. 3, że „na prośbę pracownika złożoną na początku okresu zatrudnienia lub w jego trakcie, nie później jednak niż siedem dni przed dniem zwolnienia, zakład pracy ustala dla niego indywidualny rozkład czasu pracy. Przepis ten stosuje się odpowiednio do uczniów i studentów, z tym że szkoły udzielając zwolnień od nauki określają sposób wyrównania zaległości dydaktycznych spowodowanych zwolnieniem”. Jest to pierwsza w dziejach polskiego adwentyzmu i nieliczna na świecie tego typu – rangi ustawowej – regulacja, dotycząca sobotniego święta, gwarantująca święcenie chrześcijańskiej soboty wiernym adwentystycznym w Polsce.

Fakt ten stanowi wydarzenie o niezwykłym znaczeniu moralnym, religijnym, kulturowym i prawnym (jurydycznym). W przeszłości specyfika wyznaniowa, jaką było święcenie soboty przez adwentystów, spotykała się – w bardzo wielu przypadkach – z niezrozumieniem i nietolerancją, a często wprost wrogością, w związku z czym adwentyści byli wyrzucani z pracy, a tym samym pozbawiani środków do życia, usuwani ze szkół (zwłaszcza ponadpodstawowych i wyższych), a tym samym pozbawiani możliwości kształcenia się, zaś żołnierze adwentystyczni byli wtrącani do więzień (za odmowę wykonywania zajęć w sobotę). W okresie wojny były nawet przypadki utraty z tych powodów życia. Należy mieć głęboką nadzieję, że zapis ustawowy nie tylko ułatwi adwentystom obchodzenie ich tygodniowego święta zgodnie z ich wiarą i sumieniem, ale także przyczyni się do jeszcze większego wzrostu społecznej tolerancji i zrozumienia w tym zakresie. Gwarancje praktyk religijnych, w tym święcenie sobory i przestrzeganie zasad dietetycznych, zostały również zapewnione wiernym przebywającym w szpitalach, prewentoriach i sanatoriach oraz w domach pomocy społecznej, a nawet – gdyby taki przypadek zaistniał – w zakładach karnych (art. 28). Gwarancjami, dotyczącymi praktyk religijnych objęci zostali także żołnierze, pełniący służbę wojskową, choć nie bez zastrzeżeń, odnoszących się do żołnierskiej dyspozycyjności w szczególnych przypadkach emergencji. Art. 17, ust. 1 ustawy stanowi w tym względzie: „Żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia się możliwość swobodnego uczestniczenia w praktykach religijnych w soboty, w rozumieniu przepisu art. 11, ust. 2, oraz w dni świąteczne Kościoła będące dniami ustawowo wolnymi od pracy, jeżeli nie koliduje to z ważnymi obowiązkami służbowymi”. Dodatkową gwarancją realizowania powyższych praw i wolności jest możność powoływania przez Kościół kapelanów, zarówno w zakładach służby zdrowia i więzieniach, jak i duchownych odwiedzających adwentystycznych żołnierzy w wojsku (art. 16, ust. 3; art. 17, ust. 23). Studenci teologii i duchowni mają prawo do zwolnień ze służby wojskowej, a w razie wojny studenci teologii mogą być przeznaczeni tylko do służby w obronie cywilnej, a duchowni w charakterze kapelanów wojskowych (art. 16). Ustawa zapewnia nadto prawa nauczania religii adwentystycznej w szkołach publicznych w trybie przewidzianym w odrębnych przepisach (art. 12). Osobną gwarancją zwolnień podatkowych objęte są darowizny, składane przez wiernych na działalność charytatywną Kościoła i jego osób prawnych (art. 28, ust. 5).

Ustawa poświęca sporą uwagę sprawom majątkowym Kościoła i potrzebom lokalowym zborów i instytucji Kościoła. Przede wszystkim ustawa dokonała uwłaszczenia nieruchomości lub ich części pozostających we władaniu Kościoła (art. 33 a), a także przywróciła Kościołowi prawo własności dawnej – i pierwszej zresztą – siedziby Kościoła przy Tureckiej 1 w Warszawie, tj. nieruchomości o pow. 761,95 m2 wraz z budynkiem, oraz prawo zastępczej nieruchomości wraz z budynkiem za nieruchomość przy ul. Górskiej 9 w Warszawie, która zabrana została Kościołowi na cele komunalne (art. 34). Zagwarantowano także możność wszczęcia postępowania regulacyjnego w przedmiocie nieodpłatnego przekazania na własność nieruchomości lub ich części, będących uprzednio własnością Wschodnioniemieckiego Stowarzyszenia Adwentystów Dnia Siódmego na Ziemiach Zachodnich i Północnych Polski (art. 34 a), jak również możność nieodpłatnego uzyskiwania na własność (jako swoistej rekompensaty za nieruchomości utracone na Wschodzie w wyniku drugiej wojny światowej) nieruchomości lub ich części, „jeśli są one niezbędnie potrzebne do sprawowania kultu religijnego lub działalności kościelnej osób prawnych w zakresie charytatywno-opiekuńczym lub oświatowo-wychowawczym” (art. 35, ust. 1). Istniała także możliwość, do 7 września 1997 r., uzyskania kilku dziesięciohektarowych gospodarstw rolnych na Ziemiach Zachodnich i Północnych na działalność oświatowo-wychowawczą lub charytatywno-opiekuńczą kościelnych osób prawnych (art. 25), z czego Kościół skorzystał uzyskując piękny teren dla swych celów posłanniczych na Pojezierzu Drawskim. Ważny jest również zapis dotyczący zwolnień posiadłości kościelnych od podatku od nieruchomości, służących celom niemieszkalnym i niegospodarczym, zatem kultowym i administracji kościelnej, a w niektórych przypadkach także celom mieszkalnym duchownych i ewangelistów oraz wdów po nich (art. 28, ust. 2 i 3).

Znaczenie ustawy polega m.in. na tym, że ten doniosły akt prawny dowodził życzliwości narodu polskiego i jego najwyższych organów władzy wobec Kościoła i jego ponad stuletniego posłannictwa w Polsce, co wyrażone zostało niejako w ustawowym podniesieniu Kościoła Adwentystycznego w Polsce i jego misji posłanniczej do rangi najpoważniejszych polskich wspólnot kościelnych i religijnych, tj. tych, które już od dawna posiadały uregulowany w drodze ustawowej status prawny i cieszyły się społecznym i publicznym zaufaniem. Obok takich Kościołów, jak Kościół Katolicki, Kościół Prawosławny, Kościół Ewangelicko-Augsburski i Kościół Ewangelicko-Reformowany, które od wieków (a w odniesieniu do Kościoła Katolickiego i Kościoła Prawosławnego – od zarania dziejów ojczystych, a Kościołów protestanckich – od czasów reformacji) cieszyły się publicznym prestiżem, znalazły się, dzięki ustawom kościelnym, inne Kościoły chrześcijańskie, a wśród nich Kościół Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej.

Kościół Adwentystów jest Kościołem ogólnoświatowym, realizującym swą misję w prawie wszystkich krajach świata. I chociaż w Polsce nie jest Kościołem licznym, to jednak przedstawia w całym słowa tego znaczeniu wspólnotę eklezjalną, nie tylko w znaczeniu strukturalnym (wszak posiada jasno określoną doktrynę, organizację i kult) oraz w znaczeniu socjologicznym (jest wspólnotą religijną, wywodzącą się z ogólnochrześcijańskiego i reformacyjnego dziedzictwa wiary, działającą w Polsce od przeszło stu dziesięciu lat, stanowiącą cząstkę narodu polskiego w pełni zintegrowaną z polskim społeczeństwem, biorącą w jego dziejach żywy udział i wznoszącą w te dzieje cenne wartości religijne, moralno-społeczne oraz międzywyznaniowe i kulturowe), ale także w znaczeniu prawnym, ponieważ status eklezjalny jako Kościoła gwarantuje mu jego Ustawa Kościelna. W tej sytuacji próby odmawiania mu charakteru eklezjalnego i ujmowania go w kategoriach pejoratywnych, byłyby nie tylko samo w sobie niemoralne, nieekumeniczne i niechrześcijańskie oraz obraźliwe, źle świadczące przede wszystkim o kulturze autorów tych postaw, ale także bezprawne, naruszające dobra osobiste instytucji kościelnej, będącej w jakimś sensie instytucją prawa publicznego.

Ustawa nie stanowi panaceum na wszystkie potrzeby i bolączki Kościoła. Nie rozwiązuje wszystkich problemów, związanych z życiem i działaniem Kościoła oraz posługą ewangeliczną i etyczną duchownych i wiernych, ale z pewnością w wielu przypadkach pomaga w ich rozwiązaniu. Nadal jednak pozostają sprawy najważniejsze, tj. potrzeba ustawicznego pielęgnowania wierności wobec Bożego powołania, codzienne i ofiarne posługiwanie ludowi Bożemu, celem zaspakajania jego potrzeb religijnych, gorliwe i uroczyste zwiastowanie ewangelii i przykazań Bożych oraz pełnienie – w duchu tolerancji – pełnej poświęceń służby miłości dla bliźnich. Są to podstawowe zadania posłannictwa Kościoła, z których nikt i nic go nie zwalnia.

Ustawa była wydarzeniem doniosłym, gwarantującym rozdział Kościoła od państwa, jednakże rozdział nieabsolutny, bo Kościół nie jest i nie może być, jak wspomniano, „państwem w państwie”, gdyż z natury rzeczy jest integralną częścią państwa jako wspólnoty wszystkich obywateli i ich organizacji, ale rozdział relatywny, względny i przyjazny, określający jednak jasno linie demarkacyjną sfer działania Kościoła i państwa, zapewniający zarówno Kościołowi, jak i państwu pełną autonomie wewnętrzną i niezależność zewnętrzną, każdemu w swoim zakresie, a zarazem różne formy współdziałań dla dobra osoby ludzkiej, jak to znakomicie ujmuje art. 25 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z roku 1997. Dzięki temu ustawa umożliwia wszechstronną i swobodną działalność Kościoła w pełnieniu jego misji i wnoszeniu najcenniejszych wartości religijnych i etycznych w życie społeczne. Równocześnie fakt ustawowej normalizacji stosunków Kościół – państwo i uzyskania przez Kościół Adwentystyczny szeregu wolności i praw zobowiązuje tę religijną i kościelną wspólnotę, czyli wszystkich wiernych, duchownych i świeckich oraz kierownictwo kościelne i wszystkie instytucje kościelne, do godnego reprezentowania posłannictwa współczesnego adwentyzmu – w ogólnym braterstwie Kościołów chrześcijańskich i wszystkich ludzi dobrej woli – na chwałę Boga oraz dla duchowego dobra Kościoła i Ojczyzny.

Ustawa

USTAWA

z dnia 30 czerwca 1995 r.
o stosunku Państwa do
Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej
(Dz. U. z dnia 23 sierpnia 1995 r. Nr 97, poz. 481)

ROZDZIAŁ 1
Przepisy ogólne

Art. 1.

  1. Ustawa określa stosunek Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej „Kościołem”, oraz jego sytuację prawną i majątkową.
  2. W sprawach odnoszących się do Kościoła, nie uregulowanych w ustawie, stosuje się powszechnie obowiązujące przepisy prawa.
  3. Wszelkie zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Zarządu Kościoła.

Art. 2.

Kościół jest częścią ogólnoświatowego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego i uznaje Generalną Konferencję Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego za najwyższą władzę w sprawach doktrynalnych i kanonicznych.

Art. 3.

Kościół rządzi się w swoich sprawach własnym Prawem Kościelnym i swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz zarządza swoimi sprawami.

ROZDZIAŁ 2
Osoby prawne Kościoła i ich organy

Art. 4.

1. Organizację Kościoła określa jego Statut, uchwalany przez Zjazd Kościoła, zwany także „Synodem Krajowym Kościoła”.

2. Osobowość prawną posiadają: 1) Kościół jako całość, 2) diecezje jako terytorialne jednostki organizacyjne, 3) Wyższe Seminarium Duchowne Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego im. Michała Beliny-Czechowskiego w Podkowie Leśnej, 4) Chrześcijański Instytut Wydawniczy „Znaki Czasu”, 5) Dom Opieki „Samarytanin” w Bielsku – Białej, 6) Ośrodek Radiowo-Telewizyjny „Głos Nadziei”, 7) Chrześcijańska Służba Charytatywna.

3. Organami osób prawnych wymienionych w ust. 2 są: 1) dla Kościoła jako całości – Zjazd Kościoła, Rada Kościoła, Zarząd Kościoła i Przewodniczący Kościoła, 2) dla diecezji – przewodniczący diecezji, 3) dla Seminarium, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 – rektor, 4) dla osób prawnych, o których mowa w ust. 2 pkt 4-7 – dyrektor.

4. W sprawach majątkowych Kościół reprezentuje jego Zarząd. Do składania oświadczeń woli uprawnieni są dwaj członkowie Zarządu Kościoła działający łącznie, w tym Przewodniczący lub jego zastępca.

5. Zmiana nazwy lub siedziby osób prawnych wymienionych w ust. 2 może być dokonana przepisami wewnątrzkościelnymi. Zmiany te, na wniosek Zarządu Kościoła, ogłasza Minister – Szef Urzędu Rady Ministrów w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Art. 5.

Inne kościelne jednostki organizacyjne mogą, na wniosek Zarządu Kościoła, uzyskać osobowość prawną w drodze rozporządzenia Ministra – Szefa Urzędu Rady Ministrów.

Art. 6.

  1. Kościół samodzielnie tworzy, przekształca i znosi kościelne jednostki organizacyjne, w tym także posiadające osobowość prawną.
  2. O faktach wymienionych w ust. 1 Zarząd Kościoła powiadamia niezwłocznie Ministra – Szefa Urzędu Rady Ministrów.
  3. Nowo utworzone diecezje Kościoła nabywają osobowość prawną z chwilą powiadomienia Ministra – Szefa Urzędu Rady Ministrów. Odpis powiadomienia, z umieszczonym na nim potwierdzeniem odbioru, jest dowodem uzyskania osobowości prawnej.
  4. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 2 i 3, powinno zawierać nazwę i siedzibę kościelnej osoby prawnej, a w odniesieniu do diecezji – także ich zasięg terytorialny.
  5. Odpowiednie powiadomienie następuje również w przypadku powołania lub odwołania osób sprawujących funkcję organu lub członka organu osoby prawnej, uprawnionych do składania w imieniu osób prawnych oświadczeń woli. Powiadomienie obejmuje imię i nazwisko, obywatelstwo oraz miejsce zamieszkania.

Art. 7.

Kościelne wydawnictwa, zakłady charytatywno-opiekuńcze, szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze, zakłady opieki zdrowotnej, a także zakłady gospodarcze, nie posiadające osobowości prawnej, działają w ramach tych kościelnych osób prawnych, które je powołały.

Art. 8.

Kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby prawnej.

ROZDZIAŁ 3
Działalność Kościoła

Art. 9. Kościół swobodnie pełni swoją misję i sprawuje kult publiczny.

Art. 10.

  1. Kult publiczny odbywa się w obiektach i na gruntach Kościoła, w pomieszczeniach służących katechizacji lub organizacjom kościelnym oraz w miejscach udostępnionych na ten cel przez osoby upoważnione do dysponowania nimi.
  2. Nabożeństwa połączone z obrzędem chrztu odbywające się przy otwartych akwenach nie wymagają zgłoszenia.
  3. Organizowanie imprez o charakterze religijnym na drogach publicznych wymaga uzgodnienia, w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z właściwymi organami administracji rządowej lub samorządowej.
  4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do konduktów pogrzebowych odbywających się stosownie do miejscowego zwyczaju.
  5. Religijne uroczystości pogrzebowe i żałobne mogą być sprawowane na cmentarzach komunalnych przy zachowaniu obowiązujących przepisów porządkowych.

Art. 10a.

  1. Małżeństwo zawarte w formie przewidzianej Prawem Kościelnym wywołuje skutki cywilne, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym.
  2. Osobę duchowną, przed którą składa się oświadczenia o zawarciu małżeństwa, określa Prawo Kościelne.

Art. 11.

  1. Świętem adwentystycznym jest sobota.
  2. Wierni Kościoła mają prawo do zwolnienia od pracy i nauki na czas święta adwentystycznego, to jest od zachodu słońca w piątek do zachodu słońca w sobotę.
  3. Na prośbę pracownika złożoną na początku okresu zatrudnienia lub w jego trakcie, nie późnej jednak niż 7 dni przed dniem zwolnienia, zakład pracy ustala dla niego indywidualny rozkład czasu pracy. Przepis ten stosuje się odpowiednio do uczniów i studentów, z tym że szkoły udzielając zwolnień od nauki określają sposób wyrównania zaległości dydaktycznych spowodowanych zwolnieniem.

Art. 12.

  1. Kościół prowadzi konfesyjne nauczanie religii w szkołach publicznych na zasadach i w trybie przewidzianych w odrębnych przepisach.
  2. (skreślony)

Art. 13.

  1. Kościelne osoby prawne mają prawo zakładać i prowadzić szkoły oraz inne placówki oświatowo-wychowawcze i opiekuńczo-wychowawcze na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Mają one charakter adwentystyczny i podlegają władzy kościelnej.
  2. Do nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach i innych placówkach oświatowo-wychowawczych i oświatowo-opiekuńczych, a także seminariach teologicznych i instytutach misyjnych prowadzonych przez Kościół, o których mowa w art. 14 ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące uprawnień nauczycieli, wychowawców oraz pracowników zatrudnionych w szkołach i placówkach publicznych.
  3. Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.

Art. 14.

  1. Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia seminariów teologicznych, zwanych także seminariami duchownymi, oraz instytutów misyjnych, w których kształci według własnego programu kandydatów na duchownych oraz osoby świeckie przygotowujące się do realizacji misji Kościoła.
  2. Wyższe Seminarium Duchowne Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego im. Michała Beliny-Czechowskiego w Podkowie Leśnej jest wyższą szkołą teologiczną uprawnioną do nadawania absolwentom tytułu zawodowego licencjata teologii adwentystycznej. Tytuł ten jest równoważny z tytułem zawodowym licencjata nadawanym przez państwowe szkoły wyższe.

Art. 15.

  1. Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia szkół wyższych. Status prawny tych szkół, a także tryb i zakres uznawania przez Państwo stopni i tytułów nadawanych przez te szkoły regulują umowy między Ministrem Edukacji Narodowej a Zarządem Kościoła.
  2. Studentom szkół, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 14 ust. 2, przysługują świadczenia publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego transportu zbiorowego na równi ze studentami państwowych szkół wyższych.
  3. Osobom pozostającym w stosunku pracy w szkołach, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 14 ust. 2, przysługują na równi z odpowiednimi pracownikami państwowych szkół wyższych świadczenia: 1) publicznych zakładów opieki zdrowotnej, 2) ubezpieczenia społecznego oraz 3) zaopatrzenia emerytalnego pracowników i ich rodzin. Nauczycielom przysługują ponadto ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego transportu zbiorowego na równi z nauczycielami akademickimi.
  4. Poręcza się Kościołowi prawo do kształcenia kadr duchownych w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie w zakresie teologii adwentystycznej, w ramach samodzielnej jednostki naukowo-dydaktycznej utworzonej zgodnie z ustawą o szkolnictwie wyższym.

Art. 16.

  1. Studenci teologii otrzymują na czas studiów odroczenie odbywania zasadniczej służby wojskowej, zaś w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny mogą być przeznaczeni, stosownie do potrzeb sił zbrojnych, do służby sanitarnej lub służby w oddziałach obrony cywilnej.
  2. Nie powołuje się absolwentów studiów, o których mowa w ust. 1, do odbywania przeszkolenia wojskowego w okresie przygotowań do uzyskania misji kanonicznej w ciągu 2 lat od zakończenia studiów.
  3. Duchowni po otrzymaniu misji kanonicznej przenoszeni są do rezerwy i nie odbywają ćwiczeń w czasie pokoju. W razie ogłoszenia mobilizacji oraz w czasie wojny mogą być oni powoływani jedynie do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych.
  4. W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny właściwe organy wojskowe, w porozumieniu z Zarządem Kościoła, zapewniają pozostawienie do duszpasterskiej obsługi ludności niezbędnej liczby duchownych spośród tych, którzy podlegają mobilizacji.

Art. 17.

  1. Żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia się możliwość swobodnego uczestniczenia w praktykach religijnych w soboty, w rozumieniu przepisu art. 11 ust. 2, oraz w dni świąteczne Kościoła będące dniami ustawowo wolnymi od pracy, jeżeli nie koliduje to z ważnymi obowiązkami służbowymi.
  2. Opiekę duszpasterską na terenie jednostek wojskowych dla żołnierzy, o których mowa w ust. 1, zapewniają duchowni Kościoła w terminach i na zasadach uzgodnionych z dowódcą jednostki.
  3. Duchownych, o których mowa w ust. 2, wyznacza Zarząd Kościoła w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

Art. 18.

  1. Wiernym przebywającym w szpitalach, prewentoriach i sanatoriach, w domach pomocy społecznej i w zakładach karnych oraz osobom tymczasowo aresztowanym i nieletnim przebywającym w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich – zapewnia się prawo do praktyk religijnych, w tym świętowania soboty i przestrzegania zasad dietetycznych.
  2. Przepis ust. 1 ma również zastosowanie do dzieci i młodzieży korzystających z zorganizowanych form wypoczynku.
  3. W celu zaspokojenia potrzeb, o których mowa w ust. 1 i 2, władze kościelne mogą wyznaczyć kapelanów dla zakładów prowadzonych przez administrację rządową oraz samorządową.
  4. W celu umożliwienia udziału chorych i podopiecznych w nabożeństwach lub zbiorowych posługach religijnych, kierownicy właściwych zakładów prowadzonych przez administrację rządową oraz samorządową udostępnią odpowiednie pomieszczenia.
  5. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, Minister Edukacji Narodowej oraz Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z Zarządem Kościoła, w drodze rozporządzenia, określą zasady organizowania wykonywania praktyk religijnych właściwych dla wyznania adwentystycznego osobom przebywającym w szpitalach, prewentoriach i sanatoriach, w domach pomocy społecznej i w zakładach karnych oraz osobom tymczasowo aresztowanym i nieletnim przebywającym w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich, a także dzieciom i młodzieży korzystającym z zorganizowanego wypoczynku.

Art. 19.

  1. Kościół ma prawo tworzenia organizacji prowadzących działalność o charakterze religijnym, humanitarnym, charytatywnym, misyjnym, oświatowo-wychowawczych i kulturowym oraz na rzecz formacji religijnej, kultu publicznego, nauki adwentystycznej, kształtowania religijno-etycznych postaw dzieci i młodzieży, przeciwdziałania patologiom społecznym i ich skutkom.
  2. Organizacjami adwentystycznymi są, w rozumieniu ustawy, organizacje powstałe za aprobatą wyrażoną w uchwale Zarządu Kościoła, który zatwierdza kapelana lub asystenta kościelnego, oraz działające w łączności z Kościołem.
  3. Do organizacji adwentystycznych stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach, z tym że: 1) Zarządowi Kościoła przysługuje prawo cofnięcia aprobaty, o której mowa w ust. 2, 2) wystąpienie organu nadzorującego lub prokuratora do sądu z wnioskiem o rozwiązanie stowarzyszenia wymaga uzyskania opinii Zarządu Kościoła, 3) w przypadku likwidacji organizacji adwentystycznej – do jej majątku stosuje się odpowiednie przepisy o majątku zlikwidowanej kościelnej osoby prawnej, chyba że statut organizacji adwentystycznej stanowi inaczej.

Art. 20.

Kościół, jego osoby prawne i inne jednostki organizacyjne Kościoła określone w jego Statucie mają prawo prowadzenia właściwej dla każdej z nich działalności charytatywno-opiekuńczej.

Art. 21.

Działalność charytatywno-opiekuńcza Kościoła obejmuje w szczególności: 1) prowadzenie zakładów dla sierot, osób w podeszłym wieku lub niepełnosprawnych oraz innych osób potrzebujących opieki, 2) prowadzenie szpitali, zakładów i przychodni leczniczych, aptek, ośrodków zdrowego życia, oświaty zdrowotnej i ekologicznej oraz przeciwdziałania patologiom społecznym, 3) organizowanie pomocy w zakresie małżeństwa, macierzyństwa i rodziny, 4) organizowanie pomocy sierotom, osobom dotkniętym klęskami żywiołowymi i epidemiami, ofiarom wojennym, znajdującym się w trudnym położeniu materialnym lub zdrowotnym rodzinom i osobom, w tym pozbawionym wolności, 5) prowadzenie żłobków, ochronek, burs i schronisk, 6) udzielanie pomocy w zapewnianiu wypoczynku dzieciom i młodzieży znajdującej się w potrzebie, 7) udzielanie pomocy materialnej młodzieży uczącej się i studiującej, a znajdującej się w potrzebie, 8) krzewienie idei miłości bliźnich i postaw moralno-społecznych temu sprzyjających, 9) popularyzowanie postaw prozdrowotnych, 10) upowszechnianie zasad chrześcijańskiego etosu pracy i ekonomiki, 11) przekazywanie za granicę pomocy ofiarom klęsk żywiołowych i osobom znajdującym się w szczególnej potrzebie.

Art. 22.

Środki na realizację działalności charytatywno-opiekuńczej pochodzą w szczególności z: 1) ofiar pieniężnych i w naturze, 2) spadków, zapisów i darowizn krajowych i zagranicznych, 3) dochodów z imprez i zbiórek publicznych, 4) subwencji, dotacji i ofiar pochodzących od krajowych instytucji i przedsiębiorstw państwowych, społecznych, wyznaniowych i prywatnych, 5) odpłatności za usługi świadczone przez kościelne instytucje charytatywno-opiekuńcze, 6) dochodów kościelnych osób prawnych, w tym z ich działalności gospodarczej.

Art. 23.

  1. Kościół i jego osoby prawne mają prawo budowy, rozbudowy i konserwacji obiektów sakralnych, kościelnych oraz cmentarzy.
  2. Na wniosek kościelnej osoby prawnej miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obejmują także inwestycje sakralne i kościelne oraz adwentystyczne cmentarze wyznaniowe.
  3. Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego przeznaczone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na cele sakralne i kościelne, mogą być kościelnym osobom prawnym oddawane w użytkowanie wieczyste albo sprzedawane.

Art. 24.

Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste gruntów oddanych kościelnym osobom prawnym pod zakłady charytatywno-opiekuńcze i punkty katechetyczne.

Art. 25.

  1. Kościół ma prawo swobodnego drukowania, wydawania i rozpowszechniania wszelkich publikacji związanych z jego posłannictwem.
  2. Kościół ma prawo do posiadania i używania własnych środków społecznego przekazu na podstawie odrębnych przepisów.
  3. Kościół ma prawo do emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw oraz własnych programów religijno-moralnych i kulturalnych.
  4. Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 3, regulują umowy z właściwymi jednostkami publicznej radiofonii i telewizji.

Art. 26.

Instytucje państwowe, samorządowe i kościelne współdziałają w ochronie, konserwacji, udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury kościelnej i sztuki sakralnej oraz ich dokumentacji, muzeów, archiwów i bibliotek będących własnością kościelną, a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, stanowiących ważną część dziedzictwa kultury.

ROZDZIAŁ 4
Sprawy majątkowe Kościoła

Art. 27.

Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo nabywania, posiadania i zbywania mienia ruchomego i nieruchomego, nabywania i zbywania innych praw oraz zarządzania swoim majątkiem.

Art. 28.

  1. Majątek i przychody Kościoła oraz jego osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym, z wyjątkami określonymi w ust. 2-5.
  2. Kościół i jego osoby prawne są zwolnione od opodatkowania podatkiem od nieruchomości – nieruchomości lub ich części, stanowiących ich własność lub będących w ich władaniu na podstawie innego tytułu prawnego na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części służących do wykonywania działalności gospodarczej.
  3. Zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości obejmuje nieruchomości lub ich części przeznaczone na cele mieszkalne duchownych i ewangelistów, jeżeli: 1) są one wpisane do rejestru zabytków, 2) służą jako internaty przy szkołach i seminariach duchownych oraz domy duchownych – emerytów i wdów po nich oraz ewangelistów, znajdujące się w domach kościelnych, 3) znajdują się w budynkach zarządów diecezji i przewodniczących diecezji, sekretariatu Przewodniczącego Kościoła i Zarządu Kościoła.
  4. Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez Kościół i jego osoby prawne w drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są: 1) rzeczy i prawa nie przeznaczone do działalności gospodarczej, 2) sprowadzone z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.
  5. Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą pochodzące od osób fizycznych są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz – w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny – sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.
  6. Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych, o których mowa w ust. 4, jest zwolnione od opłaty sądowej, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.

Art. 29.

Wolne od opłat celnych są: 1) przesyłane z zagranicy dla kościelnych osób prawnych dary: a) przeznaczone na cele kultowe, charytatywno-opiekuńcze i oświatowo-wychowawcze, b) maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier, 2) wysyłane przez kościelne osoby prawne za granicę dary: a) na rzecz zagranicznych i międzynarodowych organizacji adwentystycznych, b) przeznaczone dla ofiar klęsk żywiołowych i osób znajdujących się w szczególnej potrzebie.

Art. 30.

  1. Kościół i jego osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową i oświatowo-wychowawczą oraz utrzymanie duchownych i ewangelistów.
  2. Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają pozwolenia właściwego organu, jeżeli odbywają się w obrębie terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo przyjętych i w sposób tradycyjnie ustalony.

Art. 31.

  1. Kościół może zakładać fundacje. Do fundacji tych stosuje się ogólnie obowiązujące przepisy o fundacjach, ze zmianami wynikającymi z przepisów ust. 2-5.
  2. Niezależnie od nadzoru państwowego, nadzór nad działalnością fundacji sprawuje Kościół lub jego osoba prawna wskazana w statucie fundacji.
  3. W razie stwierdzonych nieprawidłowości w zarządzaniu fundacją, właściwy organ zwraca się do Kościoła wyznaczając termin nie krótszy niż trzy miesiące na spowodowanie usunięcia nieprawidłowości. Po bezskutecznym upływie tego terminu można zastosować środki oznaczone w przepisach o fundacjach.
  4. W razie konieczności poddania fundacji zarządowi przymusowemu w myśl przepisów o fundacjach, będzie on wykonywany przez Zarząd Kościoła.
  5. Jeżeli statut fundacji nie stanowi inaczej, w razie jej likwidacji, o przeznaczeniu jej majątku znajdującego się w kraju lub za granicą zadecyduje Zarząd Kościoła.

Art. 32.

W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej, jej majątek przechodzi na Kościół jako całość.

Art. 33.

Niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych, Kościół prowadzi Kościelny Fundusz Socjalny na rzecz duchownych i ich rodzin, który w rozumieniu ustawy nie jest działalnością gospodarczą.

ROZDZIAŁ 5
Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 34.

  1. Przywraca się Kościołowi prawo własności budynku położonego przy ul. Tureckiej nr 1 w Warszawie w stanie wolnym od obciążeń oraz roszczeń z tytułu wszelkich nakładów poniesionych przez jej dotychczasowych użytkowników, jak również z prawem nieodpłatnego użytkowania wieczystego działki gruntu oznaczonej ewidencyjnie nr 68, o powierzchni 1432 m2, w obrębie 1-03-04, objętej księgą wieczystą nr hip. 7228.
  2. Przyznaje się Kościołowi prawo do nieruchomości zamiennej wraz z budynkiem za nieruchomość przy ul. Górskiej nr 9 w Warszawie, przeznaczoną na budownictwo komunalne.
  3. Minister-Szef Urzędu Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe zasady i tryb regulacji określonych w ust. 1 i 2.
  4. Przekazanie własności nieruchomości na podstawie ust. 1 i 2 jest wolne od podatków i opłat, a wynikające z niego wpisy do ksiąg wieczystych i ich zakładanie jest wolne od opłat sądowych.

Art. 35.

  1. Na wniosek kościelnych osób prawnych wojewoda lub inny organ wykonujący w imieniu Skarbu Państwa prawa wynikające z własności nieruchomości albo organy jednostek samorządu terytorialnego w zakresie swojej właściwości mogą przekazać nieodpłatnie Kościołowi i jego osobom prawnym własność nieruchomości lub ich części: 1) jeżeli są one niezbędne do sprawowania kultu religijnego lub działalności kościelnych osób prawnych w zakresie charytatywno-opiekuńczym lub oświatowo-wychowawczym, 2) w celu utworzenia gospodarstwa rolnego kościelnych osób prawnych działających na Ziemiach Zachodnich i Północnych, prowadzących działalność oświatowo-wychowawczą, opiekuńczo-wychowawczą lub charytatywno-opiekuńczą, o powierzchni do 15 ha gruntów rolnych łącznie dla jednej kościelnej osoby prawnej.
  2. Przepis art. 34 ust. 4 stosuje się odpowiednio.
  3. Wnioski, o których mowa w ust. 1, mogą być składane w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

Art. 36.

  1. Kościelne osoby prawne istniejące w dniu wejścia w życie ustawy pozostają osobami prawnymi w rozumieniu niniejszej ustawy.
  2. Wykaz kościelnych osób prawnych istniejących w dniu wejścia w życie ustawy określa załącznik do ustawy.

Art. 37.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: L. Wałęsa

 

ZAŁĄCZNIK DO USTAWY Z DNIA 30 CZERWCA 1995 ROKU WYKAZ OSÓB PRAWNYCH KOŚCIOŁA ADWENTYSTÓW DNIA SIÓDMEGO W RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

I. Diecezje

  • Diecezja Południowa
  • Diecezja Wschodnia
  • Diecezja Zachodnia

II. Instytucje i organizacje

  • Chrześcijańska Służba Charytatywna
  • Chrześcijański Instytut Wydawniczy „Znaki Czasu”
  • Dom Opieki „Samarytanin” w Bielsku-Białej
  • Ośrodek Radiowo-Telewizyjny „Głos Nadziei”

III. Seminaria

  • Wyższe Seminarium Duchowne Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego im. Michała Beliny-Czechowskiego w Podkowie Leśnej.

Sytuacja prawna

SYTUACJA PRAWNA

Czytaj więcej…

Poselstwo trzeciego anioła

Poselstwo trzeciego anioła

Ewangelia sądu

Ewangelia sądu