Blog

Czy papież jest namiestnikiem Chrystusa? (Vicarius Christi)

17 października 2016 • przez • w Obrona wiary

Tytuł ten występuje w oficjalnym współczesnym dokumencie jakim jest Katechizm Kościoła Katolickiego opublikowanym w języku łacińskim 15 sierpnia 1977 r. w dziewiętnastym roku pontyfikatu Jana Pawła II, z jego aprobatą w liście apostolskim „Leatamur Magnopere” Cytaty z KKK w niniejszym opracowaniu z polskiego wydania.[1]

„182. Jaka jest misja Papieża? 881-882, 936-937

Papież, Biskup Rzymu i następca św. Piotra, jest trwałym i widzialnym źródłem i fundamentem jedności Kościoła. Jest Zastępcą Chrystusa, Zwierzchnikiem Kolegium Biskupów i Pasterzem całego Kościoła, wobec którego ma, z ustanowienia Bożego, pełną, najwyższą, bezpośrednią i powszechną władzę.”

Jest to wielkie nieporozumienie. Zanim Pan Jezus odszedł do nieba wygłosił znamienne słowa, które odpowiedzą na to pytanie:

Jan 16:7 – Lecz ja wam mówię prawdę: Lepiej dla was, żebym ja odszedł. Bo jeśli nie odejdę, Pocieszyciel do was nie przyjdzie, jeśli zaś odejdę, poślę go do was...16 – Ja prosić będę Ojca i da wam innego Pocieszyciela, aby był z wami na wieki…17 – Ducha prawdy, którego świat przyjąć nie może, bo go nie widzi i nie zna; wy go znacie, bo przebywa wśród was i w was będzie.

Duch Święty jest zastępcą Chrystusa na ziemi a nie grzeszny człowiek

Na pytanie włoskiego publicysty i dziennikarza – Vittorio Messori odpowiada Jan Paweł II: (Vittorio Messori:)[2]

Papież: wyzwanie i tajemnica.

  1. Ojcze Święty, pierwsze pytanie chce dotknąć samych korzeni, jest więc rzeczą zrozumiałą, iż będzie nieco dłuższe od pozostałych. Oto znajduję się przed człowiekiem ubranym na biało, zgodnie z dawnym zwyczajem, i noszącym na piersi krzyż. Muszę stwierdzić, że człowiek, którego nazywamy Papieżem (po grecku: ojciec), niezależnie od tego, jakie nosi imię, sam w sobie jest jakąś tajemnicą i znakiem sprzeciwu lub wręcz prowokacją w świetle tego, czym dla wielu naszych współczesnych są kryteria racjonalności czy zwykłego zdrowego rozsądku.

Odpowiedź Jana Pawła II:

„Tak więc wobec Pańskiego pierwszego pytania pragnę odwołać się do słów Chrystusa, a zarazem do moich pierwszych słów z Placu św. Piotra. A więc: ,,Nie lękaj się!”, gdy cię ludzie nazywają Namiestnikiem Chrystusa, gdy mówią do ciebie Ojcze Święty albo też Wasza Świątobliwość, lub używając tym podobnych zwrotów, które zdają się być nawet przeciwne Ewangelii. Przecież Chrystus sam powiedział: ,,Nikogo […] nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie. Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus” (Mt 23, 9-10). Jednakże zwroty te wyrosły na podłożu długiej tradycji. Stały się pewnego rodzaju przyzwyczajeniem językowym i również tych zwrotów nie trzeba się lękać.!”[3]

Retoryka Jana Pawła II, jest kontrowersyjna (jak wynika z pytania Vittorio Messori) gdyż jest nie do zaakceptowania w świetle słów Jezusa Chrystusa, jednak papież usprawiedliwia ją tradycją, którą (Tradycję) KRK stawia na równi z  Pismem Świętym.

Wypowiedź JPII wydaje się być bardzo skromną w świetle jego poprzedników, noszących imiona Zastępcy Chrystusa.

„Czyż może być coś bardziej wymierzonego przeciwko czci Najwyższego jak to, kiedy śmiertelny człowiek przypisuje sobie tytuły i atrybuty boskości?”

Oto „wielkie słowa“ miotane jak przekleństwa przeciw Najwyższemu:

  1. „Wszystkie imiona, które w Piśmie Świętym odnoszą się do Chrystusa, wyrażając Jego zwierzchnią władzę nad kościołem, przysługują także papieżowi“ — powiada kardynał Bellarmin (1542—1621), beatyfikowany w r. 1923 przez Piusa XI

  2. „Papież posiada tak wielkie dostojeństwo i majestat, że nie jest tylko zwykłym człowiekiem, ale jest jakby Bogiem i zastępcą Boga (non sit simplex homo, sed quasi Deus, et Dei vicarius)… Papież dysponuje tak wielkim autorytetem, że może modyfikować, wyjaśniać i interpretować nawet prawa Boże“ — twierdzi L. Ferraris w „Prompta Bibliotheca“. t. IV, s. 25—29 cyt.

  3. „Na tej ziemi zajmujemy miejsce Boga Wszechmocnego“ — przechwala się Leon XIII w encyklice z dnia 20.VI.1894). – Spicer, s. 149

  4. „Gdyby w jednym konfesjonale siedział Chrystus, a w drugim kapłan, to żaden z nich nie odpuszczałby więcej grzechów, niż drugi (św. Alfons). Nazywamy też dlatego spowiednika „ojcem duchownym“, ponieważ zastępuje Ojca niebieskiego“ — naucza Katechizm Ludowy. Spirago, t. III, s. 182”[4]

Papież jest więc uzurpatorem przypisując sobie tytuły, które pokazują wyniosłość „człowieka grzechu” – „syna zatracenia”, który nie wahał się nawet wynosić ponad Boga i ponad Boską cześć.

2 list Apostoała Pawła doTesaloniczan 2:1 – Co się zaś tyczy przyjścia Pana naszego Jezusa Chrystusa i spotkania naszego z nim, prosimy was, bracia, 2:2 – Abyście nie tak szybko dali się zbałamucić i nastraszyć, czy to przez jakieś wyrocznie, czy przez mowę, czy przez list, rzekomo przez nas pisany, jakoby już nastał dzień Pański. 2:3 – Niechaj was nikt w żaden sposób nie zwodzi; bo nie nastanie pierwej, zanim nie przyjdzie odstępstwo i nie objawi się człowiek niegodziwości, syn zatracenia, 2:4 – Przeciwnik, który wynosi się ponad wszystko, co się zwie Bogiem lub jest przedmiotem boskiej czci, a nawet zasiądzie w świątyni Bożej, podając się za Boga.

Przypisy:

[1] Katechizm Kościoła Katolickiego II wydanie poprawione Pallottinum 2009

[2] Vittorio Messori (ur. 16 kwietnia 1941 w Sassuolo) – włoski dziennikarz, pisarz i publicysta katolicki.Ukończył Wydział Nauk Politycznych Uniwersytetu Turyńskiego, pracę dyplomową pisał u Alessandra Galante Garrone. Wychowany w rodzinie ateistycznej, przyjął katolicyzm w 1964. Był dziennikarzem „La Stampy”.Przeprowadził wywiad rzekę z Janem Pawłem II Przekroczyć próg nadziei w 1994.

[3] Jan Paweł II „Przekroczyć próg nadziei” str. 7

[4] Księga Daniela – Konstanty Bulli str. 210 (Wydawnictwo „Znaki Czasu” Warszawa 1966)

0 Comments