Archiwum

Posty z kategorii Ewangelia sądu

Ewangelia sądu – Świątynia i pojednanie

2. Świątynia i pojednanie

Słowo świątynia w Piśmie Świętym odnosi się najpierw do wzniesionego przez Mojżesza „przybytku Pańskiego”, następnie do „świątyni Salomona” a ostatecznie do „prawdziwego przybytku zbudowanego przez Pana, a nie przez człowieka”na który wskazywały zarówno Przybytek, jak i świątynia Salomona[1]. Jak zauważył William Shea: „W czasach starotestamentowych, niezależnie od tego czy sąd odbywał się w ziemskim przybytku, w ziemskiej świątyni, czy też w niebiańskiej, zawsze odbywał się w świątyni[2]. Czytaj więcej…

Ewangelia sądu – Sąd i odpowiedzialność

1. Sąd i odpowiedzialność

Droga ratunku człowieka nie prowadziła jednak przez jego poprawę, gdyż „śmierci” nie można było poprawić (1Mojż. 2,17). Grzech musiał zostać najpierw osądzony, aby w konsekwencji mogła nastąpić wolność od śmierci.

Jezus Chrystus przyszedł na świat nie po to, aby świat osądzić, ale aby samemu zostać przez niego osądzonym (Iz. 53, 8) . Objawił On Nikodemowi swoją rolę w wielkim planie zbawienia człowieka w następujących słowach: „Jak Mojżesz wywyższył (podwyższył) węża na pustyni, tak musi być wywyższony (podwyższony) Syn Człowieczy, aby każdy, kto w niego uwierzy nie ‘musiał zostać ukarany’, ale miał życie wieczne” (Jan 3,14-15).

Wypowiedź ta stanowi klucz do zrozumienia Bożego sądu. Bóg wziął na siebie odpowiedzialność osądzenia grzechu i w osobie Swego Syna sam poniósł wyrok wydany przeciwko grzechowi (2Kor. 5,21).

Z tej perspektywy możemy zauważyć, że istnieją sądy tak przed, jak i po ukrzyżowaniu Chrystusa – sądy przedeschatologiczne i sądy eschatologiczne. Przed ogłoszeniem wyroku Bóg zawsze ostrzegał nieposłusznych. Kiedy nadal Go ignorowali wtedy, w Swym miłosierdziu, nawiedzał ich sądami, aby zwrócić ich uwagę i doprowadzić do pokuty. Przez tego rodzaju sądy Bóg wymagał zaprzestania ukrywania grzechów i nakazywał przynoszenie ich do Niego, aby mógł je zniszczyć zanim nadejdzie próba: „Kto zasłania grzechy swoje, nie poszczęści mu się, ale kto je wyznaje i opuszcza, miłosierdzia dostąpi” (Przyp. Sal. 28,13 BG).

Już w czasach patriarchów wielokrotnie mamy do czynienia z tego rodzaju sądami Bożymi. Sądy te zawsze jednak obwarowane były określoną procedurą. Kolejność, już od upadku w grzech, była zawsze taka sama: (1) przestępstwo, (2) dochodzenie, (3) wyrok[1]. Czytaj więcej…

Ewangelia sądu – Wstęp

Wstęp

Od samego początku stworzenia Bóg oparł swoje rządy na porządku (1Kor. 14,33),  na poszanowaniu wolności i wolnej woli stworzonych przez siebie istot (2Kor.3,17), a będąc Bogiem miłości, obdarował je najwyższym z jej rodzajów, miłością, która „nie wyrządza zła bliźniemu” (Rzym. 13,10).

Jednak w pewnym momencie władza Stwórcy oraz rodzaj sprawowanych przez Niego rządów stały się przedmiotem sporu, który doprowadził do gwałtownego rozdźwięku pomiędzy Bogiem i znaczną częścią aniołów (w ostateczności także i ludzkością). Największy z aniołów wymówił posłuszeństwo swojemu Stworzycielowi oraz wypowiedział Mu otwartą wojnę. Rzucił wyzwanie rządom Bożym wskutek czego „wybuchła walka w niebie” (Obj. 12,7). Jak sprawozdaje Juda, aniołowie, którzy przyłączyli się do buntu, nie zachowali „swojej godności i opuścili miejsca dla nich przeznaczone” (Judy 1,6 BWP), aby odtąd szerzyć bunt we Wszechświecie. Czytaj więcej…

Ewangelia sądu

”A On [Duch Święty], gdy przyjdzie, przekona świat… o sądzie” (Jan 16,8).

Ewangelia sąduZanim wylany został Duch Święty w Dniu Pięćdziesiątnicy, Jego misja w odniesieniu do pogrążonego w upadku świata wyraźnie określona została przez Jezusa w trzech kategoriach: miał On przekonać świat (1) o grzechu, (2) o sprawiedliwości i (3) o sądzie. Dzieło to podsumowuje Jezus w następujących słowach: „On mnie uwielbi” (Jan 16,14). Książka „Ewangelia sądu” jest refleksją nad zagadnieniem sądu opisanego na kartach Pisma Świętego. Co Bóg chce przekazać światu za pośrednictwem swojego Ducha na temat sądu? W jaki sposób poselstwo to ma uwielbić Jego Syna? Czy poselstwo sądu może stanowić integralną część wiecznej ewangelii?

Prawdopodobnie najwyraźniejsze połączenie „ewangelii wiecznej” oraz „sądu” przedstawione zostało w poselstwie pierwszego anioła z Księgi Objawienia: „I widziałem innego anioła, lecącego przez środek nieba, który miał ewangelię wieczną, aby ją zwiastować mieszkańcom ziemi i wszystkim narodom, i plemionom, i językom, i ludom, który mówił donośnym głosem: Bójcie się Boga i oddajcie mu chwałę, gdyż nadeszła godzina sądu jego, i oddajcie pokłon temu, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i źródła wód” (Obj. 14:6-7). Nierozważnym wydaje się, zdaniem autora, dalsze pomijanie zagadnienia sądu  podczas opowiadania Dobrej Nowiny.

Autor ma nadzieję, że lektura niniejszej książki wniesie coś nowego w duchowe życie czytelnika, odświeży i ugruntuje Jego relacje ze Zbawicielem, przedstawionym na kartach Pisma Świętego nie tylko jako nasz Zbawiciel, Najwyższy Kapłan, Król królów i Pan panów, ale także jako nasz Najwyższy Sędzia. Czytaj więcej…

Uświęcone życie – część 9

CHARAKTER JANA

Apostoł Jan był wyróżniony wśród swych braci jako „uczeń, którego Jezus miłował”. Nie będąc w najmniejszym stopniu tchórzliwym, słabym i chwiejącym się, posiadał jednocześnie miłe usposobienie i gorące, miłujące serce. Jan cieszył się przyjaźnią Chrystusa. Otrzymał wiele dowodów zaufania i miłości ze strony Zbawiciela. Był jednym z trzech uczniów, którym zezwolono być świadkami chwały Chrystusa na Górze Przemienienia i jego agonii w Getsemane. Nasz Pan powierzył także opiece Jana swą matkę w ostatnich godzinach cierpienia na krzyżu.

Umiłowany uczeń odwzajemnił uczucie Zbawiciela całą mocą gorącego przywiązania. Jan przylgnął do Chrystusa tak, jak winna latorośl oplata wysokie słupy. Dla Chrystusa stanął w obliczu nieprzejednanego sądu i trwał przy krzyżu. Na wieść o zmartwychwstaniu Chrystusa pośpieszył do grobu, prześcigając w swej gorliwości porywczego Piotra.

Czytaj więcej…

Uświęcone życie – część 8

MODLITWA DANIELA

Gdy zbliżył się czas wypełnienia 70 lat niewoli babilońskiej, myśli Daniela koncentrowały się na proroctwach Jeremiasza. Rozumiał, że nadchodzi chwila, kiedy Bóg podda swój wybrany lud kolejnej próbie. W poście i modlitwie wstawiał się pokornie i żarliwie u Boga niebieskiego za Izraelem, tymi słowami: „Ach, Panie, Boże wielki i straszny, który dochowujesz przymierza i łaski tym, którzy Cię miłują i przestrzegają twoich przykazań. Zgrzeszyliśmy, zawiniliśmy i postępowaliśmy bezbożnie, zbuntowaliśmy się i odstąpiliśmy od Twoich przykazań i praw. I nie słuchaliśmy twoich sług, proroków, którzy w twoim imieniu przemawiali do naszych królów, naszych książąt, naszych ojców i do całego pospólstwa” (Dan. 9, 4-6). Daniel nie obwieszczał przed Panem swej własnej prawości. Nie powoływał się na swą czystość i świętość, lecz pokornie zidentyfikował się z rzeczywiście grzesznym Izraelem. Mądrość, którą Bóg obdarzył proroka tak znacznie przewyższała mądrość wielkich ludzi tego świata, jak światło słońca w południe jest jaśniejsze od najjaśniejszej gwiazdy. A jednak modlitwa wychodząca z ust Daniela wielce wywyższała Boga. W głębokiej pokorze, we łzach i z oddanym sercem błagał za sobą i swoim ludem. Otworzył przed Bogiem swoją duszę wyznając własną znikomość i uznając boski majestat i wielkość.

Czytaj więcej…

Uświęcone życie – część 7

SEN NEBUKADNESARA

W tym samym roku, w którym Daniel i jego towarzysze rozpoczęli służbę u króla Babilonu, wydarzyły się rzeczy, które poddały ostrej próbie prawość młodzieńców hebrajskich i udowodniły przed bałwochwalczym narodem moc i wierność Boga Izraela.

Król Nabukadnesar patrzył w przyszłość z niespokojnym przeczuciem – Bóg zesłał na niego szczególny sen, który go wielce zaniepokoił „i sen go odszedł” (Dan. 2, 11). Chociaż nocna wizja zrobiła na nim mocne wrażenie, nie mógł przypomnieć sobie szczegółów. Zwołał astrologów i magów, i obiecując wielkie bogactwa nakazał im opowiedzieć ten sen i zinterpretować go. Lecz oni odpowiedzieli: „Opowiedz ten sen swoim sługom, a wyłożymy Ci go” (w. 4). Król uważał, że jeśli potrafią wyłożyć znaczenie snu, powinni także być w stanie opowiedzieć ten sen. Bóg w swojej opatrzności dał Nebukadnesarowi ten sen, a jednocześnie sprawił, że król zapomniał jego ważne szczegóły. W umyśle króla pozostało straszne wrażenie, a wszystko to w celu ujawnienia bezsilności mędrców babilońskich. Monarcha będąc bardzo zły zagroził, że wszyscy będą zabici, jeśli w oznaczonym czasie nie objawią snu. Daniel z towarzyszami mieli zginąć razem z fałszyszywymi prorokami. Daniel jednak odważył się stanąć przed obliczem króla Nabukadnesara, prosząc, aby dał mu czas na objawienie i wyjaśnienie snu.

Czytaj więcej…

Uświęcone życie – część 6

POŻĄDLIWOŚĆI WALCZĄCE Z DUSZĄ

Prawdziwie poświęceni chrześcijanie, gdziekolwiek się znajdują, podwyższą swój moralny poziom zachowując właściwe zasady dotyczące zdrowia fizycznego, i jak Daniel ukażą innym przykład wstrzemięźliwości i samozaparcia. Każdy zepsuty apetyt staje się wojującą żądzą. Wszystko, co stoi w konflikcie z prawem naturalnym powoduje chorobowy stan duszy. Zaspokajanie apetytów przytępia umysł, jest przyczyną niestrawności żołądka, niedoczynności wątroby, deprawując w ten sposób naturę i ducha człowieka. A potem ofiarowuje się Bogu te osłabione zdolności zapominając o tym, że Bóg nie akceptował ofiar ze skazami! Naszym obowiązkiem jest sprowadzanie apetytów i zwyczajów życia do zgodności z prawimi naturalnym.

Czytaj więcej…

Uświęcone życie – część 5

NIESKAZITELNA OFIARA

Apostoł napisał do wierzących: „Wzywam was tedy bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali ciała swoje jako ofiarę żywą, świętą, miłą Bogu, bo taka winna być duchowa służba wasza” (Rzym. 12, 1). lzraelowi dano wyraźne wskazówki, aby nie ofiarowali Panu chorych i posiadających defekty zwierząt. Do tego miały być wybierane jedynie najdoskonalsze zwierzęta. Pan, poprzez proroka Malachiasza, niezwykle ostro zganił swój lud za odejście od tej zasady.

„Spróbuj złożyć to swojemu namiestnikowi, a zobaczysz, czy przyjmie to łaskawie, albo czy okaże ci przychylność?” – mówi Pan zastępów… przynosicie to, co zrabowane, kulawe, chore i ofiarujecie. Czy mam łaskawie przyjąć to z waszej ręki? – mówi Pan” (Mal. 1,6-13).

Czytaj więcej…

Uświęcone życie – część 4

PANOWANIE NAD APETYTEM I NAMIĘTNOŚCIAMI

„Umiłowani, napominam was, abyście… wstrzymywali się od cielesnych pożądliwości, które walczą przeciw duszy”. Oto wypowiedź apostoła Piotra (1 Piotra 2, 11). Wielu widzi w tym tekście jedynie ostrzeżenie przed rozwiązłością, lecz ma on szersze znaczenie. Zabrania nieograniczonego zaspokajania apetytów i namiętności. Niech żaden uznający się za pobożnego nie traktuje spraw zdrowia obojętnie. Niech nie myśli, że nieumiarkowanie nie jest grzechem, że nie splami swej duchowości. Między fizyczną i moralną naturą istnieje ścisły związek. Jakiekolwiek zwyczaj nie sprzyjający zdrowiu degraduje wyższe i szlachetniejsze uzdolnienia. Złe zwyczaje w jedzeniu i piciu prowadzą do błędów w myśleniu i działaniu. Pobłażanie apetytom wzmacnia w nas zwierzęce skłonności, dając im przewagę nad umysłowymi i duchowymi siłami.

Czytaj więcej…