Wiara

2 czerwca 2012 • przez Adwentyści Poznań • w Artykuły

TEZY NA TEMAT SPRAWIEDLIWOŚCI Z WIARY – część IV – WIARA

„Znajomość Boga powoduje zaufanie do Niego. Jeżeli Go nie znamy, nie będziemy Mu ufali. Jeżeli Bogu nie ufamy, dajemy dowód, że Go nie znamy”.

Jakub 2,19 mówi: „Ty wierzysz, że Bóg jest jeden? Dobrze czynisz; demony również wierzą i drżą”. Aby posiadać zbawiającą wiarę, potrzebujemy czegoś więcej niż tylko umysłowej akceptacji. Diabeł wierzy, ale nie ufa. A to jest zdecydowana różnica. Dwa słowa opisują uzależniającą społeczność chrześcijanina od Boga: wiara i zaufanie. We współczesnym języku, wiara odnoszona jest od umysłowego przekonania. Jest ona czasami mylona z pozytywnym myśleniem. Ale prawdopodobnie, słowo „zaufanie” najpełniej opisuje biblijną zależność człowieka od Boga. Gdziekolwiek znajdujemy w Piśmie Świętym słowo „wiara”, możemy zastąpić je terminem „zaufanie” i wtedy być może zrozumiemy nowy wymiar tego znanego słowa. Na przykład: „Uwierz w Pana Jezusa Chrystusa, a będziesz zbawiony” (Dz.Ap.16,31) możemy przeczytać, „Zaufaj Panu Jezusowi Chrystusowi, a będziesz zbawiony”.

Wiara zawiera w sobie nie tylko wierzenie, ale i zaufanie. Wiara jest zaufaniem do Boga. Wiara polega na uzależnieniu się od kogoś innego. Jest to chyba najbardziej bliskoznaczne słowo, odnoszące się do biblijnego wyrazu „poddanie się”. Mówi ono o poddaniu swojego życia pod kontrolę Bożą.

Ludzie nie lubią idei zależności. Poddanie samego siebie pod kontrolę kogoś innego może być czymś, co napełnia nas lękiem. Idea poddania jest obca ludzkiej dumie i przekonaniu o samowystarczalności. Lecz „bez wiary nie można podobać się Bogu” (Hebr. 11.6), lub inaczej: „bez zaufania do Boga nie można Mu się podobać”. Tylko wtedy, gdy poddajemy swoją wole i własny sposób życia Bogu oraz całkowicie ufamy w Jego zbawczą moc Bóg może doprowadzić nasze życie do celu.

Aby zaufać musimy znaleźć kogoś, kto jest godny zaufania i poznać go. Pismo Święte mówi, że Bóg jest godny zaufania. Nigdy jednak nie zaufamy Mu całkowicie, jeżeli Go dobrze nie poznamy. Posłuszeństwo, którego domaga się Pan, jest owocem wiary. Czasami zapominamy o tym i angażujemy się w walkę z grzechem i szatanem. Próbujemy być posłusznymi, lecz upadamy raz za razem. To prawda, że zostaliśmy wezwani do walki. Ale jest konieczne, abyśmy byli zaangażowani do właściwej walki.

„Staczaj dobry bój wiary” (1 Tym. 6,12). W jaki sposób toczymy dobry bój wiary? Na pierwszym miejscu powinniśmy umieścić najważniejszą sprawę, tj. poznanie Boga, abyśmy mogli całkowicie Mu zaufać.

A w jaki sposób dochodzimy do poznania Boga? W ten sam sposób, jak poznajemy kogoś innego. Aby zapoznać się z kimś, trzy rzeczy są konieczne. Po pierwsze, rozmawianie z tym kimś. Po drugie, słuchanie tego, co ten ktoś mówi. Po trzecie, czynienie wspólnych rzeczy. To są składniki procesu komunikowania się.

Rozmawiamy z Bogiem przez modlitwę. Słuchamy Go, gdy mówi do nas przez Słowo Boże. Możemy czynić wspólnie rzeczy z Bogiem, gdy angażujemy się w chrześcijańskiej służbie, świadczeniu i docieraniu do innych ludzi.

Jeżeli nawet nie możemy widzieć Boga czy słyszeć Jego głosu, dzięki naszym zmysłom, to jednak możemy ciągle widzieć Jego moc w działaniu. Jeżeli skorzystamy ze sposobów kontaktowania się z Bogiem, możemy dojść do Jego poznania. W poznawaniu Boga uczymy się zaufania do Niego, ponieważ On, jedynie On, jest godny naszego zaufania.

Opracowanie na podstawie M. Vendena