Blog

Nawrócenie

2 czerwca 2012 • przez • w Artykuły

TEZY NA TEMAT SPRAWIEDLIWOŚCI Z WIARY – część VI – NAWRÓCENIE

„Nawrócenie jest dziełem Ducha Świętego, który powoduje zmianę nastawienia względem Boga i stwarza nową zdolność poznania Go”.

Nawrócenie jest nazwane nowonarodzeniem. To początek duchowego życia. Nie jest to całkowita zmiana życia i przyzwyczajeń, która dokonuje się w jednej chwili, lecz jest to diametralna zmiana kierunku, w którym zdążamy. Nie możemy spowodować swego nawrócenia, jak również nawrócenia kogokolwiek innego. „Zmiana taka może nastąpić wyłącznie za sprawą Ducha Świętego” („Życie Jezusa”, s. 115). Często wielu młodych ludzi błędnie rozumie, czym jest prawdziwe nawrócenie. Niektórzy spoglądają na doświadczenie Saula na drodze do Damaszku, zapominając, że nawet Paweł potrzebował trzech spokojnych lat na pustyni arabskiej, zanim był gotowy rozpocząć swoją publiczną misję. Z drugiej strony, inni nie są pewni czy w ogóle dostąpili nawrócenia, ale przypuszczają, że tak, ponieważ są w kościele. Inni oddali się Chrystusowi, a gdy nie znaleźli cudownej zmiany w swoim charakterze następnego ranka, doszli do wniosku, że nie są nawróceni i czekają na następny emocjonalny apel, aby spróbować jeszcze raz. Kiedy dostąpił nawrócenia syn marnotrawny? Podczas gdy przebywał w zagrodzie świń. A gdzie znalazł się natychmiast po swoim nawróceniu? Był dalej w tym samym miejscu. Ktoś jednak dodał: „Lecz On nie pozostał tam dłużej”. To prawda. Jaka zmiana dokonała się w jego nawróceniu? Zmieniło się jego nastawienie. On ciągle miał długą drogę do odbycia, aby dotrzeć do domu swego ojca, ale jego nastawienie względem niego zmieniło się całkowicie. Ta zmiana nastawienia przygotowała drogę do pozostałych zmian, które miały nastąpić.

Dla wielu, pobożne życie stanie się czymś nudnym i ciężką pracą, dopóki nie narodzą się duchowo. Pierwszy list do Koryntian 2,14 mówi: „Ale człowiek zmysłowy nie przyjmuje tych rzeczy, które są z Ducha Bożego, bo są dlań głupstwem, i nie może ich poznać, gdyż należy je duchowo rozsądzać”. Nie ma znaczenia czy wywodzimy się ze środowiska ateistycznego czy prawdziwie chrześcijańskiego – musimy narodzić się na nowo, jeżeli pragniemy zdobyć królestwo niebios. Jezus powiedział do Nikodema: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci, jeżeli się kto nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć Królestwa Bożego„. Jan 3,3. Jeśli masz dzieci i chodzą one do kościoła, to też potrzebują nawrócenia. Potrzebują nowego serca, które dać może jedynie Bóg.

Możemy wiedzieć czy jesteśmy nawróceni czy nie. „Krok po kroku, w sposób dla człowieka najczęściej niedostrzegalny wlewane są w dusze wrażenia, które zwracają ją ku Chrystusowi. Procesowi temu sprzyja rozmyślanie o Nim, czytanie Pisma Świętego, lub słuchanie kazań wygłaszanych przez sługi Boże. I potem nagle, gdy Duch Boży zwraca się bezpośrednim wezwaniem, dusza z radością poddaje się Jezusowi. Niektórzy nazywają to raptownym nawróceniem. Lecz w istocie jest to wynik długotrwałego działania Ducha Bożego; procesu cierpliwego i nieustannego” („Życie Jezusa”, s. 116).

Czy miało to miejsce w twoim życiu? A może polegałeś na swoim pozytywnym postępowaniu, na twojej pozycji w kościele, lub na swoich chrześcijańskich korzeniach, aby zapewnić sobie pewność zbawienia?

„Nawrócenie prowadzi do zmiany życia„. Uświęcone życie w którym pojawiają się owoce Ducha Świętego jest dowodem na to, że człowiek prawdziwie narodził się na nowo. „Nawrócenie i pokuta są ciągłym doświadczeniem, a nie tylko jednorazowym przeżyciem”.

Rozwiń tę tezę. Przemyśl jak to jest z tym u ciebie…

Opracowanie na podstawie M. Vendena

0 Comments