CHARAKTER JANA

Apostoł Jan był wyróżniony wśród swych braci jako „uczeń, którego Jezus miłował”. Nie będąc w najmniejszym stopniu tchórzliwym, słabym i chwiejącym się, posiadał jednocześnie miłe usposobienie i gorące, miłujące serce. Jan cieszył się przyjaźnią Chrystusa. Otrzymał wiele dowodów zaufania i miłości ze strony Zbawiciela. Był jednym z trzech uczniów, którym zezwolono być świadkami chwały Chrystusa na Górze Przemienienia i jego agonii w Getsemane. Nasz Pan powierzył także opiece Jana swą matkę w ostatnich godzinach cierpienia na krzyżu.

Umiłowany uczeń odwzajemnił uczucie Zbawiciela całą mocą gorącego przywiązania. Jan przylgnął do Chrystusa tak, jak winna latorośl oplata wysokie słupy. Dla Chrystusa stanął w obliczu nieprzejednanego sądu i trwał przy krzyżu. Na wieść o zmartwychwstaniu Chrystusa pośpieszył do grobu, prześcigając w swej gorliwości porywczego Piotra.

Czytaj więcej…

MODLITWA DANIELA

Gdy zbliżył się czas wypełnienia 70 lat niewoli babilońskiej, myśli Daniela koncentrowały się na proroctwach Jeremiasza. Rozumiał, że nadchodzi chwila, kiedy Bóg podda swój wybrany lud kolejnej próbie. W poście i modlitwie wstawiał się pokornie i żarliwie u Boga niebieskiego za Izraelem, tymi słowami: „Ach, Panie, Boże wielki i straszny, który dochowujesz przymierza i łaski tym, którzy Cię miłują i przestrzegają twoich przykazań. Zgrzeszyliśmy, zawiniliśmy i postępowaliśmy bezbożnie, zbuntowaliśmy się i odstąpiliśmy od Twoich przykazań i praw. I nie słuchaliśmy twoich sług, proroków, którzy w twoim imieniu przemawiali do naszych królów, naszych książąt, naszych ojców i do całego pospólstwa” (Dan. 9, 4-6). Daniel nie obwieszczał przed Panem swej własnej prawości. Nie powoływał się na swą czystość i świętość, lecz pokornie zidentyfikował się z rzeczywiście grzesznym Izraelem. Mądrość, którą Bóg obdarzył proroka tak znacznie przewyższała mądrość wielkich ludzi tego świata, jak światło słońca w południe jest jaśniejsze od najjaśniejszej gwiazdy. A jednak modlitwa wychodząca z ust Daniela wielce wywyższała Boga. W głębokiej pokorze, we łzach i z oddanym sercem błagał za sobą i swoim ludem. Otworzył przed Bogiem swoją duszę wyznając własną znikomość i uznając boski majestat i wielkość.

Czytaj więcej…

SEN NEBUKADNESARA

W tym samym roku, w którym Daniel i jego towarzysze rozpoczęli służbę u króla Babilonu, wydarzyły się rzeczy, które poddały ostrej próbie prawość młodzieńców hebrajskich i udowodniły przed bałwochwalczym narodem moc i wierność Boga Izraela.

Król Nabukadnesar patrzył w przyszłość z niespokojnym przeczuciem – Bóg zesłał na niego szczególny sen, który go wielce zaniepokoił „i sen go odszedł” (Dan. 2, 11). Chociaż nocna wizja zrobiła na nim mocne wrażenie, nie mógł przypomnieć sobie szczegółów. Zwołał astrologów i magów, i obiecując wielkie bogactwa nakazał im opowiedzieć ten sen i zinterpretować go. Lecz oni odpowiedzieli: „Opowiedz ten sen swoim sługom, a wyłożymy Ci go” (w. 4). Król uważał, że jeśli potrafią wyłożyć znaczenie snu, powinni także być w stanie opowiedzieć ten sen. Bóg w swojej opatrzności dał Nebukadnesarowi ten sen, a jednocześnie sprawił, że król zapomniał jego ważne szczegóły. W umyśle króla pozostało straszne wrażenie, a wszystko to w celu ujawnienia bezsilności mędrców babilońskich. Monarcha będąc bardzo zły zagroził, że wszyscy będą zabici, jeśli w oznaczonym czasie nie objawią snu. Daniel z towarzyszami mieli zginąć razem z fałszyszywymi prorokami. Daniel jednak odważył się stanąć przed obliczem króla Nabukadnesara, prosząc, aby dał mu czas na objawienie i wyjaśnienie snu.

Czytaj więcej…

POŻĄDLIWOŚĆI WALCZĄCE Z DUSZĄ

Prawdziwie poświęceni chrześcijanie, gdziekolwiek się znajdują, podwyższą swój moralny poziom zachowując właściwe zasady dotyczące zdrowia fizycznego, i jak Daniel ukażą innym przykład wstrzemięźliwości i samozaparcia. Każdy zepsuty apetyt staje się wojującą żądzą. Wszystko, co stoi w konflikcie z prawem naturalnym powoduje chorobowy stan duszy. Zaspokajanie apetytów przytępia umysł, jest przyczyną niestrawności żołądka, niedoczynności wątroby, deprawując w ten sposób naturę i ducha człowieka. A potem ofiarowuje się Bogu te osłabione zdolności zapominając o tym, że Bóg nie akceptował ofiar ze skazami! Naszym obowiązkiem jest sprowadzanie apetytów i zwyczajów życia do zgodności z prawimi naturalnym.

Czytaj więcej…

NIESKAZITELNA OFIARA

Apostoł napisał do wierzących: „Wzywam was tedy bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali ciała swoje jako ofiarę żywą, świętą, miłą Bogu, bo taka winna być duchowa służba wasza” (Rzym. 12, 1). lzraelowi dano wyraźne wskazówki, aby nie ofiarowali Panu chorych i posiadających defekty zwierząt. Do tego miały być wybierane jedynie najdoskonalsze zwierzęta. Pan, poprzez proroka Malachiasza, niezwykle ostro zganił swój lud za odejście od tej zasady.

„Spróbuj złożyć to swojemu namiestnikowi, a zobaczysz, czy przyjmie to łaskawie, albo czy okaże ci przychylność?” – mówi Pan zastępów… przynosicie to, co zrabowane, kulawe, chore i ofiarujecie. Czy mam łaskawie przyjąć to z waszej ręki? – mówi Pan” (Mal. 1,6-13).

Czytaj więcej…

PANOWANIE NAD APETYTEM I NAMIĘTNOŚCIAMI

„Umiłowani, napominam was, abyście… wstrzymywali się od cielesnych pożądliwości, które walczą przeciw duszy”. Oto wypowiedź apostoła Piotra (1 Piotra 2, 11). Wielu widzi w tym tekście jedynie ostrzeżenie przed rozwiązłością, lecz ma on szersze znaczenie. Zabrania nieograniczonego zaspokajania apetytów i namiętności. Niech żaden uznający się za pobożnego nie traktuje spraw zdrowia obojętnie. Niech nie myśli, że nieumiarkowanie nie jest grzechem, że nie splami swej duchowości. Między fizyczną i moralną naturą istnieje ścisły związek. Jakiekolwiek zwyczaj nie sprzyjający zdrowiu degraduje wyższe i szlachetniejsze uzdolnienia. Złe zwyczaje w jedzeniu i piciu prowadzą do błędów w myśleniu i działaniu. Pobłażanie apetytom wzmacnia w nas zwierzęce skłonności, dając im przewagę nad umysłowymi i duchowymi siłami.

Czytaj więcej…

PANOWANIE NAD SOBĄ WARUNKIEM UŚWIĘCENIA

Prorok Daniel posiadał szlachetny charakter. Był on wyraźnym dowodem kim mogą stać się ludzie, gdy będą złączeni z Bogiem mądrości. Krótkie prześledzenie jego życia doda zachęty tym, którzy będą poddani próbom i pokusom.

Znamy historie uprowadzenia Daniela i jego przyjaciół do niewoli w Babilonie. Młodzieńcy, w szkole dyscypliny, w której się znaleźli, byli dopuszczeni nie tylko do królewskiego pałacu, lecz także zarządzono, ze mają jeść pokarmy i pić wino pochodzące z królewskiego stołu. Król uważał, że nie tylko okazał im wielki honor, lecz także, że zapewnił im lepsze warunki do fizycznego i umysłowego rozwoju.

Czytaj więcej…

Przypuśćmy, że w naszym społeczeństwie żyłby człowiek, który urodził się przed ponad trzema tysiącami lat! Przypuśćmy, że wiedzielibyśmy o tym człowieku, iż wielokrotnie był wrzucany do morza, ale nie dało się go utopić. Rzucano go na pożarcie dzikim zwierzętom, ale te nigdy nie zdołały go pożreć. Dawano mu do wypicia rozmaite trucizny, ale nigdy nie zrobiły mu najmniejszej krzywdy. Wiązano go łańcuchami i więziono w lochach, ale on zrywał okowy i wydostawał się z więzienia. Często wieszano go, ale kiedy wrogowie już sądzili, że skonał, on wstawał na równe nogi i nadal żył, tak sprawny i zdrów, jak zawsze! Setki razy palono go na stosie i wydawało się, że nic z niego nie zostało, ale zanim ogień się dopalał, on wyskakiwał z popiołów, silny i zdrowy jak przedtem. Strzelano do niego, przebijano go włóczniami, mieczami i szablami, cięto na kawałki, ale te kawałki łączyły się ze sobą z powrotem. Jego rany goiły się natychmiast, a on nic sobie nie robił z wszelkich tortur, jakim go poddawano. Jakże zdumiewające byłoby spotkać tego niezniszczalnego człowieka! Czyż nie byłoby cudem, ujrzeć go żywego i zdrowego po tym wszystkim, przez co przeszedł? Oczywiście, to byłoby niezwykłe! Jednak tak właśnie traktowano Biblię. Palono ją, przykuwano do ścian łańcuchami, zamykano przed ludźmi, zakopywano, rozdzierano na kawałki, topiono w morzu, a jednak nigdy nie udało się jej zniszczyć. I oto jest to samo czyste i cenne Słowo Boże, od ponad trzech i pół tysiąca lat.

Czytaj więcej…

Najszlachetniejszym owocem uświęcenia jest uczucie skromności. Gdy ta łaska mieszka w sercu, skłonności są kształtowane przez jej wpływ. Pojawia się pragnienie służenia Bogu oraz posłuszeństwo Jego woli. Boże prawdy stają się zrozumiałe, a wola zgina się przed każdym Boskim przykazaniem bez wątpliwości i szemrania. Prawdziwa skromność zmiękcza i podbija serce i przystosowuje umysł do wszczepionego słowa. Sprawia, że myśli są uległe Jezusowi Chrystusowi. Otwiera serce na Słowo Boże lak, jak serce Lidii było otwarte. Stawia nas przy boku Marii, jako uczniów u stóp Jezusa. „Pan jest dobry i prawy… prowadzi pokornych drogą prawa i uczy ich drogi swojej„. (Ps. 25, 8.9).

Czytaj więcej…

Niejednokrotnie Ci, którzy oświadczają, że są uświęceni, nie mają wcale zrozumienia jak działa łaska w sercu ludzkim. Gdy pod­dani są próbom i doświadczeniom, okazują się takimi, jak obłudni faryzeusze. Nie zniosą żadnych przeciwności. Odsuwają na bok rozum i rozsądek, a polegają zupełnie na swych uczuciach. Twierdzenie, że są uświęceni opierają na emocjach, któ­rych od czasu do czasu doświadczali. Są przewrotni i uparci w nieustępliwym powoływaniu się na swoją świę­tość, używają wielu słów nie przynosząc w swym życiu żadnego owocu na potwierdzenie.

Czytaj więcej…