Archiwum

Posty z kategorii Artykuły

Uświęcone życie – część 6

POŻĄDLIWOŚĆI WALCZĄCE Z DUSZĄ

Prawdziwie poświęceni chrześcijanie, gdziekolwiek się znajdują, podwyższą swój moralny poziom zachowując właściwe zasady dotyczące zdrowia fizycznego, i jak Daniel ukażą innym przykład wstrzemięźliwości i samozaparcia. Każdy zepsuty apetyt staje się wojującą żądzą. Wszystko, co stoi w konflikcie z prawem naturalnym powoduje chorobowy stan duszy. Zaspokajanie apetytów przytępia umysł, jest przyczyną niestrawności żołądka, niedoczynności wątroby, deprawując w ten sposób naturę i ducha człowieka. A potem ofiarowuje się Bogu te osłabione zdolności zapominając o tym, że Bóg nie akceptował ofiar ze skazami! Naszym obowiązkiem jest sprowadzanie apetytów i zwyczajów życia do zgodności z prawimi naturalnym.

Czytaj więcej…

Uświęcone życie – część 5

NIESKAZITELNA OFIARA

Apostoł napisał do wierzących: „Wzywam was tedy bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali ciała swoje jako ofiarę żywą, świętą, miłą Bogu, bo taka winna być duchowa służba wasza” (Rzym. 12, 1). lzraelowi dano wyraźne wskazówki, aby nie ofiarowali Panu chorych i posiadających defekty zwierząt. Do tego miały być wybierane jedynie najdoskonalsze zwierzęta. Pan, poprzez proroka Malachiasza, niezwykle ostro zganił swój lud za odejście od tej zasady.

„Spróbuj złożyć to swojemu namiestnikowi, a zobaczysz, czy przyjmie to łaskawie, albo czy okaże ci przychylność?” – mówi Pan zastępów… przynosicie to, co zrabowane, kulawe, chore i ofiarujecie. Czy mam łaskawie przyjąć to z waszej ręki? – mówi Pan” (Mal. 1,6-13).

Czytaj więcej…

Uświęcone życie – część 4

PANOWANIE NAD APETYTEM I NAMIĘTNOŚCIAMI

„Umiłowani, napominam was, abyście… wstrzymywali się od cielesnych pożądliwości, które walczą przeciw duszy”. Oto wypowiedź apostoła Piotra (1 Piotra 2, 11). Wielu widzi w tym tekście jedynie ostrzeżenie przed rozwiązłością, lecz ma on szersze znaczenie. Zabrania nieograniczonego zaspokajania apetytów i namiętności. Niech żaden uznający się za pobożnego nie traktuje spraw zdrowia obojętnie. Niech nie myśli, że nieumiarkowanie nie jest grzechem, że nie splami swej duchowości. Między fizyczną i moralną naturą istnieje ścisły związek. Jakiekolwiek zwyczaj nie sprzyjający zdrowiu degraduje wyższe i szlachetniejsze uzdolnienia. Złe zwyczaje w jedzeniu i piciu prowadzą do błędów w myśleniu i działaniu. Pobłażanie apetytom wzmacnia w nas zwierzęce skłonności, dając im przewagę nad umysłowymi i duchowymi siłami.

Czytaj więcej…

Uświęcone życie – część 3

PANOWANIE NAD SOBĄ WARUNKIEM UŚWIĘCENIA

Prorok Daniel posiadał szlachetny charakter. Był on wyraźnym dowodem kim mogą stać się ludzie, gdy będą złączeni z Bogiem mądrości. Krótkie prześledzenie jego życia doda zachęty tym, którzy będą poddani próbom i pokusom.

Znamy historie uprowadzenia Daniela i jego przyjaciół do niewoli w Babilonie. Młodzieńcy, w szkole dyscypliny, w której się znaleźli, byli dopuszczeni nie tylko do królewskiego pałacu, lecz także zarządzono, ze mają jeść pokarmy i pić wino pochodzące z królewskiego stołu. Król uważał, że nie tylko okazał im wielki honor, lecz także, że zapewnił im lepsze warunki do fizycznego i umysłowego rozwoju.

Czytaj więcej…

Odporna na ogień – część 1

Przypuśćmy, że w naszym społeczeństwie żyłby człowiek, który urodził się przed ponad trzema tysiącami lat! Przypuśćmy, że wiedzielibyśmy o tym człowieku, iż wielokrotnie był wrzucany do morza, ale nie dało się go utopić. Rzucano go na pożarcie dzikim zwierzętom, ale te nigdy nie zdołały go pożreć. Dawano mu do wypicia rozmaite trucizny, ale nigdy nie zrobiły mu najmniejszej krzywdy. Wiązano go łańcuchami i więziono w lochach, ale on zrywał okowy i wydostawał się z więzienia. Często wieszano go, ale kiedy wrogowie już sądzili, że skonał, on wstawał na równe nogi i nadal żył, tak sprawny i zdrów, jak zawsze! Setki razy palono go na stosie i wydawało się, że nic z niego nie zostało, ale zanim ogień się dopalał, on wyskakiwał z popiołów, silny i zdrowy jak przedtem. Strzelano do niego, przebijano go włóczniami, mieczami i szablami, cięto na kawałki, ale te kawałki łączyły się ze sobą z powrotem. Jego rany goiły się natychmiast, a on nic sobie nie robił z wszelkich tortur, jakim go poddawano. Jakże zdumiewające byłoby spotkać tego niezniszczalnego człowieka! Czyż nie byłoby cudem, ujrzeć go żywego i zdrowego po tym wszystkim, przez co przeszedł? Oczywiście, to byłoby niezwykłe! Jednak tak właśnie traktowano Biblię. Palono ją, przykuwano do ścian łańcuchami, zamykano przed ludźmi, zakopywano, rozdzierano na kawałki, topiono w morzu, a jednak nigdy nie udało się jej zniszczyć. I oto jest to samo czyste i cenne Słowo Boże, od ponad trzech i pół tysiąca lat.

Czytaj więcej…

Uświęcone życie – część 2

Najszlachetniejszym owocem uświęcenia jest uczucie skromności. Gdy ta łaska mieszka w sercu, skłonności są kształtowane przez jej wpływ. Pojawia się pragnienie służenia Bogu oraz posłuszeństwo Jego woli. Boże prawdy stają się zrozumiałe, a wola zgina się przed każdym Boskim przykazaniem bez wątpliwości i szemrania. Prawdziwa skromność zmiękcza i podbija serce i przystosowuje umysł do wszczepionego słowa. Sprawia, że myśli są uległe Jezusowi Chrystusowi. Otwiera serce na Słowo Boże lak, jak serce Lidii było otwarte. Stawia nas przy boku Marii, jako uczniów u stóp Jezusa. „Pan jest dobry i prawy… prowadzi pokornych drogą prawa i uczy ich drogi swojej“. (Ps. 25, 8.9).

Czytaj więcej…

Uświęcone życie

Niejednokrotnie Ci, którzy oświadczają, że są uświęceni, nie mają wcale zrozumienia jak działa łaska w sercu ludzkim. Gdy pod­dani są próbom i doświadczeniom, okazują się takimi, jak obłudni faryzeusze. Nie zniosą żadnych przeciwności. Odsuwają na bok rozum i rozsądek, a polegają zupełnie na swych uczuciach. Twierdzenie, że są uświęceni opierają na emocjach, któ­rych od czasu do czasu doświadczali. Są przewrotni i uparci w nieustępliwym powoływaniu się na swoją świę­tość, używają wielu słów nie przynosząc w swym życiu żadnego owocu na potwierdzenie.

Czytaj więcej…

Przeciwstawne teorie

Uświęcenie, o którym mówi Biblia dotyczy całej istoty człowieka – jego ducha, duszy i ciała. W tym leży prawdziwe pojęcie całkowitego uświęcenia. Paweł modlił się, aby zbór w Tesalonice mógł cieszyć się tym wielkim błogosławieństwem. “A sam Bóg pokoju niechaj was w zupełności poświęci, a cały duch wasz i dusza, i ciało niech będą zachowane bez nagany na przyjście Pana naszego, Jezusa Chrystusa” 1Tes 5, 23. Wśród chrześcijan istnieje teoria uświęcenia, która jest fałszywa sama w sobie i niebezpieczna w oddziaływaniu.

Czytaj więcej…

To mógł uczynić tylko On! – część 2

Zdumiewające pszczoły

Od dawien dawna człowiek fascynował się pszczołami. Pszczeli rój jest symbolem przedsiębiorczości, wytrwałości, pracowitości i obowiązkowości. Złożoność jego funkcjonowania nie przestaje zdumiewać młodych i starszych. Precyzja, porządek, poświęcenie dla dobra ogółu i celowe, niestrudzone wysiłki to cechy pszczelego roju, który czasami bywa określany mianem „owadziego miasta”, a nawet „owadziej cywilizacji”.

Dwie fenomenalne umiejętności pszczół robią szczególne wrażenie, a są one związane z orientacją w przestrzeni i budowaniem plastrów. Te dwie umiejętności wymagają nadzwyczajnych zdolności matematycznych i geometrycznych, których pszczoły nie uczą się przecież w szkole.

Czytaj więcej…

To mógł uczynić tylko On! – część 1

Przedstawiamy zaledwie kilka z tysięcy cudów i tajemnic świata przyrody, których jedynym wyjaśnieniem jest to, iż zostały stworzone przez Boga. Żaden
myślący człowiek nie powinien przypisywać tego rodzaju zjawisk przypadkowi.

Piękno motyli

Wiele motyli jest tak pięknych, iż nazywa się je „ożywionymi kwiatami”, „liryką piękna” i „żywą tęczą”. Delikatne, barwne, przykuwające wzrok, pełne wdzięku, hipnotyzują swym urokiem. Ale choć ich delikatna struktura i wyjątkowe barwy wzbudzają zachwyt swym widokiem, to dopiero pod mikroskopem ujawniają całe swoje piękno. Mikroskop pozwala ujrzeć, że w wielu przypadkach barwy skrzydeł motyli nie są barwami pigmentowymi, ale barwami strukturalnymi. Powierzchnia skrzydeł jest złożona z mnóstwa mikroskopijnych, nakładających się na siebie łusek, jak dachówki na dachu, a ich powierzchnia jest
pokryta rowkami. Tak więc każda łuska jest miniaturowym spektroskopem, zdolnym do rozszczepiania światła na barwy składowe. To właśnie dzięki temu nasz wzrok rejestruje poszczególne barwy, tak różnorodne i żywe. Nic dziwnego, że motyle zostały nazwane „żywymi tęczami”. Mikroskop wykazuje, że w rzeczywistości są nimi! Kto, jeśli nie Bóg, mógł zaprojektować i stworzyć takie rozmnażające się „żywe tęcze”?

Czytaj więcej…