Z całą pewnością w każdym stuleciu rozlegał się krzyk, a zarazem błaganie: „Światła, więcej światłą!” Ludzie są tylko ludźmi – błądzą, dlatego potrzebują więcej światła. Dlaczego więc nie wszyscy chcą przyjąć, że Jezus jest tym światłem zawsze i wszędzie, że nie skąpi go nigdy nikomu? Jezus, był, jest i będzie światłem świata. Czytaj więcej…
Kościół Chrystusowy jest najlepszym schronieniem, które nigdy nie zawiedzie. Chrystus stwierdził też, że będzie on schronieniem do końca, i „bramy piekielne nie przemogą go” (Mat. 16,18). W listach do „siedmiu zborów” (Obj. rozdz. 1-3) Jezus przedstawił Janowi historię chrześcijaństwa od wniebowstąpienia Chrystusa aż do Jego przyszłego powrotu na obłokach niebieskich. Jest to najzupełniej jasne, że taka treść kryje się właśnie pod tym symbolem „siedmiu zborów.
Zawsze powinniśmy pamiętać o tym, że Bóg w Piśmie Świętym objawił ludziom przyszłość. Zawarta ona jest w proroctwach Biblii. W Księdze Izajasza czytamy: „Wspomnijcie na sprawy dawne, odwieczne, że Ja jestem Bogiem i nie ma innego, jestem Bogiem i nie ma takiego jak Ja. Ja od początku zwiastowałem to, co będzie, i z dawna to, co jeszcze się nie stało. Ja wypowiadam swój zamysł, i spełnia się on, i dokonuję wszystkiego czego chcę” (Izaj. 46,9.10). Spełnienie proroctw jest kamieniem węgielnym żywej prawdy Bożej i dowodem Boskiego pochodzenia Biblii. Bóg zna przyszłość i objawia nam ją ustami proroków. Prorocy pisali natchnieni „Duchem Chrystusowym”, który działał w nich (1 Piotra 1,11). Sama zaś historia to rzeczywiście wypełnienie słów Chrystusowych. Czytaj więcej…
W Piśmie Świętym znajdujemy zapewnienie: „Kto ufa Panu, ten jest bezpieczny” (Przyp. Sal. 29,25).
Jezus przypominał wielokrotnie o potrzebie ufania Jego obietnicom zawartym w Piśmie Świętym: „Pismo nie może być naruszone” (Jan 10,35). Powiedział także: „Nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych” (Mat. 4,4). Czytamy także o człowieku, który zbudował dom swój na skale; miotały nim wichry i burze, ale nie mogły go zniszczyć, bo był zbudowany na opoce (Mat. 7,24-27). Jezus powiedział, że Kościół Swój zbuduje na opoce, na Sobie samym, na żywym Słowie, na skale” (Mat. 16,18). Czytaj więcej…
„Zmęczony jestem słuchaniem kazań na temat przyszłego życia i o piekle” – powiedział pewien młody człowiek. „Żyję teraz i chcę jak najlepiej wykorzystać teraźniejszość. Na życie przyszłe mam jeszcze czas! Czytaj więcej…
Jezus powiedział: „Jak mnie umiłował Ojciec, tak Ja was umiłowałem” (Jan 15,9). Jezus „umiłowawszy swoich, którzy byli na świecie, umiłował ich aż do końca” (Jan 13,1). I właśnie tym uczniom, Swoim naśladowcom, powiada Zbawiciel: „W domu mego Ojca wiele jest mieszkań. Gdyby było inaczej, byłbym wam powiedział. Idę przygotować wam miejsce. A gdy pójdę i przygotuję wam miejsce, powrócę i wezmę was do siebie, abyście tam gdzie ja jestem i wy byli” (Jan 14,2.3). Czytaj więcej…
Wielu geniuszów ludzkości osiągnęło sławę pośmiertną, ale istnieje jeszcze inny rodzaj nieśmiertelności, daleko lepszy i doskonalszy niż ten, który człowiek osiąga mocą swego talentu. Nie jest to nieśmiertelność osiągalna czynieniem dobra, ale nieśmiertelność, której człowiek dostąpić może za łaską Jezusa Chrystusa. Została ona zapewniona człowiekowi zanim powstał świat, gdyż „została dana nam w Chrystusie Jezusie przed dawnymi wiekami. Teraz zaś objawiona została przez ukazanie się Zbawienia naszego, Chrystusa Jezusa, który zniszczył śmierć, a wyniósł na światło żywot i nieśmiertelność przez Ewangelię” (2 Tym. 1,10). Czytaj więcej…
„W pocie oblicza twego będziesz jadł chleb,
aż wrócisz do ziemi z której zostałeś wzięty;
bo prochem jesteś i w proch się obrócisz”
(1 Mojż. 3,19).
Jak głosi powszechna tradycja, pewnego dnia apostoł Piotr miał uciekać z Rzymu w obawie przed prześladowaniem i grożąca mu męczeńską śmiercią. Po drodze spotkał Jezusa idącego do miasta. Apostoł, wstrząśnięty tym spotkaniem podobno zapytał:
– Quo vadis, Domine (dokąd idziesz, Panie)?
– Skoro ty opuszczasz mój lud, ja idę do Rzymu, by mnie ukrzyżowano po raz wtóry – miał odpowiedzieć Chrystus.
Działo się to wczesną wiosną, około siedemdziesiąt lat temu, w pewnym małym miasteczku. Wody były pokryte lodem, mimo to, grupa młodych ludzi przyjmowała chrzest. Jeden z nich był chory; proponowano więc odłożyć jego chrzest na inny czas, gdy już będzie czuł się lepiej, a trzeba było na to czekać kilka tygodni, a może nawet miesięcy. Chory prosił jednak gorąco, aby nie odkładano tego na później. „Jezus umarł za mnie i to nie będzie naprawdę nic wielkiego, jeśli nawet umrę dla Niego.” Czytaj więcej…
19 października 2024
12 października 2024
5 października 2024
28 września 2024
21 września 2024
